Yargıtay 4. Ceza Dairesi E.2022/16168 K.2023/20400

Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen yukarıda tarih ve sayısı belirtilen incelemeye konu ek kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun (5271 sayılı Kanun) 296 ncı maddesinin ikinci fıkrası uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin reddini gerektirir sebeplerin bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. İlk Derece Mahkemesinin kararı ile sanık hakkında hakaret suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 125 inci maddesinin üçüncü fıkrasının (a) bendi, 43 üncü maddesinin ikinci fıkrası, 53 ve 58 inci maddeleri uyarınca 1 yıl 3 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluklarına ve verilen cezanın mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine karar verilmiştir. 2. Adana Bölge Adliye Mahkemesi 17. Ceza Dairesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile 5271 sayılı Kanun'un 280 inci maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi uyarınca düzeltilerek istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

3. Adana Bölge Adliye Mahkemesi 17. Ceza Dairesinin 24.01.2022 tarihli ek kararı ile sanığın temyiz başvurusu hakkında, 5271 sayılı Kanun'un 296 ncı maddesinin birinci fıkrası gereği "temyiz isteminin süresinde yapılmaması nedeniyle reddine" karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz istemi, mahkumiyetine ilişkin dosyasının temyiz incelemesine gönderilmesi talebine ilişkindir.

III. GEREKÇE

Sanık müdafiinin yokluğunda verilip 24.12.2021 tarihinde usûlüne uygun şekilde tebliğ edilen karara karşı 5271 sayılı Kanun'un 291 inci maddesinin birinci fıkrasında belirlenen 15 günlük kanunî süre geçtikten sonra 24.01.2020 tarihinde temyiz isteminde bulunulduğu anlaşılmakla, sanığın temyiz istemi yerinde görülmemiştir.

IV. KARAR