Yargıtay 4. Ceza Dairesi E.2022/17136 K.2025/3469

Yapılan ön inceleme neticesinde; sanık hakkında kurulan hükmün temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteminin süresinde yapıldığı, temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilip, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 299. maddesi uyarınca duruşma talebinin reddine karar verilerek gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Sanık hakkında hakaret suçundan, İlk Derece Mahkemesince kurulan mahkumiyet hükmüne yönelik istinaf başvurusunun, Bölge Adliye Mahkemesince esastan reddine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafiinin temyiz sebepleri özetle; kararın gerekçesiz olduğuna, katılanın kimlik fırlatarak sanığı yaralaması karşısında TCK'nın 129/2. maddesi uyarınca sanığa ceza verilmeyeceğine, sanık hakkında 62. madde uygulanıp hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilmeyerek çelişki oluşturulduğuna ve resen gözetilecek nedenlere ilişkindir.

III. GEREKÇE

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede, bozma sebebi dışındaki temyiz sebepleri ile başkaca nedenler yerinde görülmemiştir. Ancak;

1-Dosya kapsamından katılan hakkında kasten yaralama suçundan hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararı verildiğinin anlaşılması ve sanığın hakaret eylemini kendisine karşı işlenen kasten yaralama suçuna tepki olarak gerçekleştirdiğinin kabul edilmesi karşısında; 5237 sayılı Kanun'un 129/2. maddesi uyarınca sanık hakkında ceza verilmesine yer olmadığı kararı verilmesi gerektiği gözetilmeden yazılı şekilde hüküm kurulması,

2-Kabule göre de;

5237 sayılı Kanun'un 43. maddesinin tatbiki neticesinde adli para cezasının 531 gün yerine 530 gün olarak bulunması ve sonuç cezanın bu miktar üzerinden teselsül ettirilmesi suretiyle eksik tayini,

Hukuka aykırı bulunmuştur.

IV. KARAR