Yargıtay 4. Ceza Dairesi E.2022/4617 K.2022/9859

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

A) Sanık ... hakkında tehdit suçundan kurulan hükmün temyizinde;

Sanığa yükletilen tehdit eylemiyle ulaşılan çözümü haklı kılıcı zorunlu öğelerinin ve bu eylemin sanık tarafından işlendiğinin Kanuna uygun olarak yürütülen duruşma sonucu saptandığı, bütün kanıtlarla aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların temyiz denetimini sağlayacak biçimde ve eksiksiz sergilendiği, özleri değiştirilmeksizin tartışıldığı, vicdani kanının kesin, tutarlı ve çelişmeyen verilere dayandırıldığı,

Eylemin doğru olarak nitelendirildiği ve Kanunda öngörülen suç tipine uyduğu,

Sanık hakkında temel ceza "2 yıl 6 ay hapis" olarak belirlendikten sonra TCK'nın 43/2 maddesi uyarınca 1/4 artırım uygulanırken hesap hatası yapılarak 2 yıl 13 ay 15 gün hapis yerine 3 yıl 1 ay 15 gün hapis tayin edilmiş ise de sonuca etkili görülmediği,

Haksız tahrik indirimi uygulanırken uygulama maddesi olan TCK'nın 29. maddesi gösterilmemiş ise de mahallinde düzeltilebilir nitelikte maddi hata olduğundan bozmayı gerektirmediği,

Anlaşılmış ve ileri sürülen başkaca temyiz nedenleri yerinde görülmediği gibi hükmü etkileyecek oranda hukuka aykırılığa da rastlanmamıştır.

Ancak;

1) Sanık hakkında TCK'nın 62. maddesi uygulanırken hesap hatası yapılarak sonuç cezanın "1 yıl 11 ay 12 gün" hapis yerine "1 yıl 11 ay 9 gün" hapis olarak eksik tayin edilmesi,

2) TCK'nın 53/1-b maddesinin, Anayasa Mahkemesinin 08/10/2015 tarih ve 2014/140 esas, 2015/85 sayılı kararı ile iptal edilmesi nedeniyle uygulanma olanağının ortadan kalkmış olması ve yine aynı Kanunun 53/1-c maddesindeki hak yoksunluğunun sanığın kendi altsoyu üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık yetkileri yönünden koşullu salıverme tarihine kadar, diğer kişilere karşı belirtilen yetkiler yönünden mahkûm olunan hapis cezasının infazı tamamlanıncaya kadar geçerli olacağının gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirdiğinden sanık ... ve katılan ...'nın temyiz nedenleri yerinde görülmekle, hükmün BOZULMASINA, 5320 sayılı Kanunun 8/1. madde ve fıkrası aracılığıyla 1412 sayılı CMUK’nın 322. maddesi uyarınca bu aykırılık, yeniden yargılama yapılmasına gerek olmaksızın düzeltilebilir nitelikte bulunduğundan, temyiz edilen kararın açıklanan noktalarının; tebliğnameye uygun olarak, hüküm fıkrasından.

TCK'nın 62. maddesinin uygulanmasıyla bulunan "1 yıl 11 ay 9 gün'' ibaresi çıkartılıp "1 yıl 11 ay 12 gün" ibaresi eklenmek, “TCK'nın 53/1-c maddesindeki hak yoksunluklarından, kendi alt soyu yönünden koşullu salıverme tarihine, kendi alt soyu dışındakiler bakımından ise cezanın infazı tamamlanıncaya kadar yoksun bırakılmasına” biçiminde değiştirilmek ve “TCK’nın 53/1-b maddesinin uygulanmasına” ilişkin kısım karardan çıkarılmak suretiyle suretiyle sair yönleri usul ve kanuna uygun olan HÜKMÜN DÜZELTİLEREK ONANMASINA,

B) Sanıklar ..., ... ve ... hakkında kasten yaralama suçundan kurulan hükümlerin temyizinde;

1) TCK’da hapis cezası ile adli para cezasının seçenekli yaptırım olarak öngörüldüğü hallerde, TCK'nın 61. maddesinde öngörülen ölçütlere göre somut olay irdelenip, anılan Kanunun 3. maddesindeki fiille orantılı ceza verilmesi ilkesi de gözetilerek, öncelikle seçenekli yaptırımlardan hangisinin seçildiğinin gösterilmesi, sonrasında da alt ve üst sınırlar arasında temel cezanın belirlenmesi gerektiği gözönünde bulundurulmadan ve yeterli gerekçe gösterilmeden, sanıklar hakkında temel ceza olarak hapis cezasının tercih edilmesi,

2) Haksız tahrik indirimi uygulanırken uygulama maddesi olan TCK'nın 29. maddesinin gösterilmemesi,

3) TCK'nın 53/1-b maddesinin, Anayasa Mahkemesinin 08/10/2015 tarih ve 2014/140 esas, 2015/85 sayılı kararı ile iptal edilmesi nedeniyle uygulanma olanağının ortadan kalkmış olması ve yine aynı Kanunun 53/1-c maddesindeki hak yoksunluğunun sanığıın kendi altsoyu üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık yetkileri yönünden koşullu salıverme tarihine kadar, diğer kişilere karşı belirtilen yetkiler yönünden mahkûm olunan hapis cezasının infazı tamamlanıncaya kadar geçerli olacağının gözetilmemesi,

4) Sanık ... hakkında katılan ...'a yönelik kasten yaralama suçundan hüküm kurulurken TCK'nın 62. maddesinin uygulanması sırasında hesap hatası yapılarak sonuç cezanın "3 ay 22 gün" hapis yerine "3 ay 2 gün" hapis olarak eksik tayin edilmesi,

5) Sanık ... hakkında katılan ...'ya yönelik kasten yaralama suçundan kurulan hükümde;

a) Mahkemece hükmün gerekçe kısmında, sanığın elinde bulundurduğu silahtan sayılan tahra ile katılanı kasten yaralamaya teşebbüs ettiğinin kabul edilmesine karşın hükümde sanık hakkında TCK'nın 86/3(e) maddesinde düzenlenen artırımın uygulanmaması suretiyle çelişki oluşturulması,

b) Sanık hakkında TCK'nın 62. maddesinin uygulanması sırasında hesap hatası yapılarak sonuç cezanın "1 ay 25 gün" hapis yerine "1 ay 28 gün" hapis olarak fazla tayin edilmesi,

6) Sanık ... hakkında katılan ...'ya yönelik kasten yaralama suçundan kurulan hükümde;

Hükümden sonra 24/10/2019 tarihinde yürürlüğe giren, 7188 sayılı Kanun'un 26. maddesi ile değişik CMK'nın 253. maddesi uyarınca uzlaştırma kapsamına giren bir suçun, bu kapsama girmeyen bir başka suçla birlikte aynı mağdura karşı işlenmiş olması hâlinde uzlaştırma hükümlerinin uygulanamayacağının hüküm altına alındığı, somut olayda TCK'nın 86/2-3(e) maddesin düzenlenen kasten yaralama suçunun mağduru ..., TCK'nın 86/2. maddesinde düzenlenen kasten yaralama suçunun mağduru ise ... olmakla bu suçların aynı mağdura karşı işlenmemeleri nedeniyle anılan Kanun hükümleri ile değişik CMK’nın 253/3. maddesinin uygulama alanı bulmayacağı;

suç tarihi itibariyle 5271 sayılı CMK’nın 253/3-son cümlesi uyarınca TCK'nın 86/2-3(e) maddesinde düzenlenen kasten yaralama suçuyla birlikte işlenmesi nedeniyle uzlaşma kapsamında bulunmadığının anlaşılması, ancak yeni düzenleme karşısında, TCK'nın 86/2. maddesinde düzenlenen kasten yaralama suçu yönünden uzlaştırma önerisinde bulunulmasının gerektiği anlaşılmış olmakla CMK’nın 254. maddesi uyarınca kasten yaralama suçuna ilişkin olarak usulünce uzlaştırma işlemleri yerine getirilip, sonucuna göre sanığın hukuki durumunun yeniden değerlendirilmesi zorunluluğu,

7) Sanık ...'un katılan ...'ya yönelik ve sanık ...'nın katılan ... ve ...'a yönelik kasten yaralama suçundan kurulan hükümlerin temyizinde kabule göre de;

17/10/2019 gün ve 7188 sayılı Kanunun 24. maddesiyle değişik CMK'nın 251. maddesinde Basit Yargılama Usulü düzenlenmiş olup, bu düzenlemenin uygulanmasıyla ilgili olarak, CMK'ya 7188 sayılı Kanunla eklenen geçici 5. maddenin birinci fıkrasının (d) bendinde yer alan “hükme bağlanmış” ibaresinin, Anayasa Mahkemesinin 14/01/2021 tarihli ve 2020/81 esas, 2021/4 sayılı kararıyla "basit yargılama usulü" yönünden Anayasa'nın 38. maddesine aykırı görülerek iptaline karar verilmesi karşısında, temyiz incelemesi yapılan ve CMK'nın 251/1. maddesi kapsamına giren suç yönünden; Anayasa'nın 38. maddesi ile 5237 sayılı TCK'nın 7 ve CMK'nın 251 vd. maddeleri gereğince yeniden değerlendirme yapılması zorunluluğu,