Yargıtay 4. Ceza Dairesi E.2022/5961 K.2025/2804

Yapılan ön inceleme neticesinde; sanık hakkında verilen hükmün temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteminin süresinde sunulduğu ve temyiz dilekçesinde temyiz sebebine yer verildiği, temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Sanık hakkında hakaret suçundan İlk Derece Mahkemesince verilen mahkûmiyet hükmüne yönelik Bölge Adliye Mahkemesince istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafiinin temyiz istemi, katılanların sanığı darp ettiğine, bu hususun adli rapor ve tanık beyanıyla doğrulandığına, bu kapsamda sanık ile husumetli bulunan katılan beyanlarına itibar edilerek mahkumiyet kararı verilmesinin hukuka aykırı olduğuna ve şüpheden sanığın yararlanacağına yöneliktir.

III. GEREKÇE

Sanığın ikrar niteliğindeki beyanları ve katılan anlatımları doğrultusunda sanığın üzerine atılı suçu işlediğine yönelik Mahkemenin takdir ve gerekçesinde bir hukuka aykırılık görülmemiştir. Ancak;

1. Hakaret suçunun, haksız tahrik altında işlendiğinin kabulü karşısında, özel nitelikte olan ve daha lehe hükümler içeren 5237 sayılı Kanun'un 129. maddesi yerine genel tahrik kurumunu düzenleyen aynı Kanun'un 29. maddesi ile hüküm kurulması,

2. Mağdur sayısı dikkate alındığında hükümde 5237 sayılı Kanun'un 43/2. maddesinin uygulanması sırasında artırım oranında alt sınırdan uzaklaşılması gerektiğinin gözetilmemesi,

3. Adli sicil kaydında hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına engel teşkil eden kasıtlı suçtan mahkumiyeti bulunan sanık hakkında ilk derece mahkemesince hükmün gerekçe kısmında yasal unsurları oluştuğundan 5271 sayılı Kanun'un 231. maddesinin uygulandığının belirtilmesine karşın hüküm kısmında hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına yer olmadığına karar verilerek gerekçe ile hüküm arasında çelişki oluşturulması,

Hukuka aykırı görülmüştür.

IV. KARAR