Yargıtay 4. Ceza Dairesi E.2022/620 K.2024/15406

Yapılan ön inceleme neticesinde sanık hakkında; hakaret suçundan verilen hükmün temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteminin süresinde yapıldığı, temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

İlk Derece Mahkemesince sanık hakkında hakaret suçundan verilen beraat hükmüne yönelik katılanın aleyhe istinaf başvurusu üzerine Bölge Adliye Mahkemesi Ceza Dairesince duruşma açılarak sanığın mahkumiyetine karar verilmek suretiyle hukuka aykırılığın düzeltilerek istinaf başvusurunun esastan reddine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafiinin temyiz istemi; suça konu sözün, ağır eleştiri ve kaba söz kapsamında kaldığı gözetilmeksizin mahkumiyet hükmü kurulmasının yerinde olmadığına ilişkindir.

III. GEREKÇE

Sanık savunması, katılanın beyanı, Facebook paylaşımı ve tüm dosya kapsamından; sanığın mahkumiyetine dair Mahkemenin inanç ve takdirinde hukuka aykırılık bulunmadığı anlaşılmakla, sanık müdafiinin temyiz istemi yerinde görülmemiştir.

Sanığa yükletilen hakaret eylemiyle ulaşılan çözümü haklı kılıcı zorunlu öğelerinin ve bu eylemin sanık tarafından işlendiğinin Kanun'a uygun olarak yürütülen duruşma sonucu saptandığı, bütün kanıtlarla aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların temyiz denetimini sağlayacak biçimde ve eksiksiz sergilendiği, özleri değiştirilmeksizin tartışıldığı, vicdani kanının kesin, tutarlı ve çelişmeyen verilere dayandırıldığı;

Eylemin doğru olarak nitelendirildiği ve kanunda öngörülen suç tipine uyduğu,

Cezanın kanuni bağlamda uygulandığı anlaşılmakla, sair yönlerden yapılan incelemede hukuka aykırılık görülmemiştir.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Bölge Adliye Mahkemesi Ceza Dairesinin kararında sanık müdafii tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı Kanun'un 289/1. maddesi ile sair nedenler yönünden yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden aynı Kanun'un 302/1. maddesi gereği, Tebliğname'ye uygun olarak, oy çokluğuyla TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA, Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun'un 304. maddesi uyarınca Bolvadin Asliye Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Konya Bölge Adliye Mahkemesi 6. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 27.11.2024 tarihinde karar verildi.

KARŞI OY

TCK 125/1 maddede düzenlenen hakaret suçunun oluşması için bir kimseye onur, şeref ve saygınlığını rencide edebilecek nitelikte somut bir fiil veya olgu istinat etmek veya sövmek suretiyle onur, şeref ve saygınlığına saldırılması gerekir.

Söylenen kırıcı her türlü sözün hakaret suçunun oluşturduğunun kabulü Anayasa ve Uluslararası Sözleşmeler ile güvence altına alınan ifade özgürlüğünün sınırlarını daraltacaktır.

İfade özgürlüğü ve başkasının şöhret ve haklarının çatıştığı durumda ifade özgürlüğüne üstünlük tanınmalı başkasının şöhret ve haklarına saldırı nedeniyle kişinin cezalandırılabilmesi için bu cezanın demokratik toplumda gerekli olması acil bir toplumsal gereksinime karşılık gelmesi ve orantılı olması gerekir.

AİHM’nin 07/12/1976 tarih 5493/12 başvuru nolu ...-Birleşik Krallık kararında belirttiği artık klasikleşen bir retorik ile söylersek “İfade özgürlüğü, toplumun ilerlemesi ve her insanın gelişmesi için esaslı koşullardan biri olan demokratik toplumun ana temellerinden birini oluşturur.

İfade özgürlüğü, 10. maddenin sınırları içinde, sadece lehte olduğu kabul edilen veya zararsız veya ilgilenmeye değmez görülen 'haber' ve 'düşünceler' için değil, ama ayrıca Devletin veya nüfusun bir bölümünün aleyhinde olan, onlara çarpıcı gelen, onları rahatsız eden haber ve düşünceler için de uygulanır. Bunlar, çoğulculuğun, hoşgörünün ve açık fikirliliğin gerekleridir; bunlar olmaksızın demokratik toplum olmaz.

Bu demektir ki, başka şeyler bir yana, bu alanda getirilen her 'formalite', 'koşul', 'yasak' ve 'ceza', izlenen meşru amaçla orantılı olmalıdır.

Somut olayımızda, sanığın yazdığı sözlerin kırıcı, nezaket dışı ve kaba olduğu konusunda bir kuşku bulunmamaktadır, ancak yazılan sözlerin ifade özgürlüğü kapsamında kabul edilmesi gerekir. Bu nedenle mahkumiyet hükmünün bozulması yerine onanması yönündeki sayın çoğunluğun görüşüne karşıyım.