Yargıtay 4. Ceza Dairesi E.2022/660 K.2024/15518

Yapılan ön inceleme neticesinde; Sanık müdafiinin temyizi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince görevi yaptırmamak için direnme suçu yönünden temyiz talebinin reddine dair karar verildiği, bu ek karara yönelik sanık müdafiinin bir temyizinin bulunmadığı, temyiz kapsamının hakaret suçundan verilen hükümle sınırlı olduğu, Sanık hakkında hakaret suçundan kurulan hükmün temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteminin süresinde olduğu, temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. İlk Derece Mahkemesinin 16.04.2019 tarih ve 2018/769 E. - 2019/413 K. sayılı kararıyla sanık hakkında hakaret suçundan hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilmiştir. 2. Sanığın denetim süresi içerisinde kasıtlı suç işlediğinin ihbarı üzerine, dosya yeniden ele alınarak, İlk Derece Mahkemesinin 21.01.2020 tarih ve 2019/637 E. - 2020/34 K. sayılı kararıyla, hükmün aynen açıklanmasına karar verilmiştir. 3. Adana Bölge Adliye Mahkemesi 13. Ceza Dairesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen incelemeye konu kararıyla istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafiinin temyizinin; hükmün gerekçesiz olduğu, sanık lehine olan tanık beyanlarının gerekçeli kararda tartışılmadığı, sanık lehine olan delillerin gözardı edildiği, sanık hakkında mahkumiyete yeter derecede her türlü şüpheden uzak, kesin delil bulunmadığı, yargılamanın eksik ve hatalı şekilde yapıldığı, bu nedenlerle ve resen tespit edilecek sebeplerle hükmün bozulması talebine yönelik olduğu belirlenmiştir.

III. GEREKÇE

Sanığa yükletilen hakaret eylemiyle ulaşılan çözümü haklı kılıcı zorunlu öğelerinin ve bu eylemin sanık tarafından işlendiğinin Kanuna uygun olarak yürütülen duruşma sonucu saptandığı, bütün kanıtlarla aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların temyiz denetimini sağlayacak biçimde ve eksiksiz sergilendiği, özleri değiştirilmeksizin tartışıldığı, vicdani kanının kesin, tutarlı ve çelişmeyen verilere dayandırıldığı,

Eylemin doğru olarak nitelendirildiği ve Kanunda öngörülen suç tipine uyduğu,

Sanık hakkında kurulan hükümde, katılanların sayısına göre sanık hakkında 5237 sayılı Kanun'un 43/2. maddesi uygulanırken artırım oranının, alt sınırdan uzaklaşılarak belirlenmesi gerektiği gözetilmemiş ise de, aleyhe temyiz olmadığından bozma yapılamayacağı anlaşıldığından, yapılan incelemede hukuka aykırılık görülmemiştir.

IV. KARAR