KÜNYE
4. Ceza Dairesi 2022/6993 E., 2025/3142 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 19 Şubat 2025
- İncelenen kararın mahkemesi
- Asliye Ceza Mahkemesi
- Sayısı
- 2021/72 E. 2021/418 K.
- Suç
- Hakaret
- Hüküm
- Mahkûmiyet
- Tebliğname görüşü
- Bozma
Karar Metni
279 kelime·1 dk okuma·4 bölüm
Yapılan ön inceleme neticesinde; sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteminin süresinde olduğu, temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle, gereği düşünüldü:
I. HUKUKÎ SÜREÇ
Bozma üzerine Yerel Mahkemenin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen incelemeye konu kararıyla, sanığın hakaret suçundan mahkumiyetine karar verilmiştir.
II. TEMYİZ SEBEPLERİ
Sanık müdafiinin süre tutum dilekçesiyle sanık hakkında verilen hükmün bozulmasını talep ettiği belirlenmiştir.
III. GEREKÇE
Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, Mahkemenin yargılama sonuçlarına uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dava dosyası içeriğine göre yapılan incelemede başkaca nedenler de yerinde görülmemiştir.
Ancak;
Sanık hakkında hakaret, tehdit ve kasten yaralama suçlarından dava açıldığı, her ne kadar sanığın hakaret eylemi uzlaşma kapsamında ise de, 5237 sayılı Kanun'un 106/1. maddesinin birinci cümlesinde düzenlenen tehdit suçunun uzlaşma kapsamında olmaması ve 5271 sayılı Kanun'un 253/3. maddesinin ikinci cümlesi dikkate alındığında soruşturma aşamasındaki uzlaşma teklifinin geçersiz olacağının anlaşılması karşısında, yapılan yargılama neticesinde, sanığın tehdit ve kasten yaralama suçlarından beraatine karar verilmesi nedeniyle hakaret suçunun uzlaşmaya tabi hale geldiği anlaşılmakla, 5271 sayılı Kanun'un 253 ve 254. maddeleri uyarınca uzlaştırma hükümlerinin uygulanması ve sonucuna göre sanığın hukuksal durumunun belirlenmesinde zorunluluk bulunması, nedeniyle hüküm hukuka aykırı bulunmuştur.
IV. KARAR
Yargıtay 4. Ceza Dairesi, E. 2022/6993, K. 2025/3142, 19 Şubat 2025 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama