Yargıtay 4. Ceza Dairesi E.2022/8417 K.2025/2490

Yapılan ön inceleme neticesinde; sanık hakkında cumhurbaşkanına hakaret suçundan verilen hükmün temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteminin süresinde sunulduğu ve temyiz dilekçesinde temyiz sebebine yer verildiği, temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Sanık hakkında cumhurbaşkanına hakaret suçundan İlk Derece Mahkemesince verilen mâhkumiyet hükmüne yönelik yapılan başvuru üzerine Bölge Adliye Mahkemesince istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafiinin temyiz istemi; üzerine atılı suçu işlemediğini ileri sürerek hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararının kaldırılmasından sonra sanığa daha fazla cezaya hükmedilmesi nedeniyle sanık hakkında verilen mâhkumiyet kararının bozulması talebine yöneliktir.

III. GEREKÇE

İlk Derece Mahkemesince; sanığın mahkumiyetine esas kabul edilen 06.03.2016, 29.06.2016, 03.10.2016, 01.10.2016, 22.09.2016, 02.07.2016, 14.06.2016 ve 16.06.2016 tarihli paylaşımlarının cumhurbaşkanına hakaret suçunun unsurlarını oluşturmadığının belirlenmesi karşısında, sanık hakkında cumhurbaşkanına hakaret suçundan temel ceza belirlenirken 5237 sayılı Kanun'un 3. maddesinin birinci fıkrasındaki “suç işleyen kişi hakkında işlenen fiilin ağırlığı ile orantılı ceza ve güvenlik tedbirine hükmolunur.” şeklindeki orantılılık ilkesine uyulmadan ve somut olayın özellikleri gözetilip değerlendirilmeden,

aynı Kanun'un 61. maddesindeki ölçütlerin soyut olarak yazılması suretiyle temel hapis cezasının alt sınırdan fazla uzaklaşılarak tayini ve 5237 sayılı Kanun'un 43. maddesinin uygulanması sırasında, suç teşkil eden paylaşımların sayısı dikkate alındığında cezasında 1/2 oranında arttırım yapılmak suretiyle orantılılık ilkesine aykırı olarak, alt sınırdan fazla ayrılarak sanık hakkında ceza tayin edilmesi nedenleriyle karar hukuka aykırı bulunmuştur.

IV. KARAR