Yargıtay 4. Ceza Dairesi E.2022/856 K.2024/15148

Yapılan ön inceleme neticesinde, sanık hakkında kurulan hükmün temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteminin süresinde olduğu, temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, temyiz isteminin reddini gerektirir sebeplerin bulunmadığı tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1.İstanbul 28. Asliye Ceza Mahkemesinin 24.03.2016 tarih, 2015/203 Esas, 2016/172 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında hakaret suçundan hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilmiş ve bu karar 03.05.2016 tarihinde kesinleşmiştir.

2. Sanığın denetim süresi içerisinde 21.08.2016 tarihinde trafik güvenliğini tehlikeye sokma suçunu işlediğinin ihbar edilmesi üzerine İstanbul 28. Asliye Ceza Mahkemesinin 28.12.2017 tarih, 2017/91 Esas, 2017/331 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında hükmün aynen açıklanmasına karar verilmiştir.

3.Yukarıda tarih ve sayısı belirtilen incelemeye konu İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 24. Ceza Dairesinin kararı ile sanık hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik sanığın istinaf başvurusunun 5271 sayılı Kanun'un 280 inci maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi uyarınca esastan reddine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz isteği, emniyette bir saat bekletildiğine, polislerin kendisine ters ters bakıp, oğlum diyerek hakaret ettiklerine, bu hususların dikkate alınmadan verilen kararın hatalı olduğuna ilişkindir.

III. GEREKÇE

Tüm dosya kapsamı, katılan ve şikayetçi polis memurunun aşamalarda istikrarlı ve birbirleriyle uyumlu beyanda bulunmaları, 18.01.2015 tarihli olay tutanağı ve emniyete ait sesli kamera kaydına ilişkin çözüm tutanağı karşısında, sanığın polis memurlarına hakarette bulunması nedeniyle hakkında verilen mahkumiyet kararına yönelik istinaf başvurusunun esastan reddine dair Bölge Adliye Mahkemesinin takdir ve gerekçesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Ancak;

Sanığın birden fazla memura karşı hakaret suçunu işlemesi nedeniyle 5237 sayılı Kanun'un 43 üncü maddesinin ikinci fıkrasının uygulanması gerektiği gözetilmeden aynı maddenin birinci fıkrası uyarınca yapılan arttırım oranının, mağdur sayısı göz önüne alındığında, orantılılık ilkesine aykırı olarak teşdiden tayin edilmesi hukuka aykırı görülmüştür.

IV. KARAR