Yargıtay 4. Ceza Dairesi E.2022/9801 K.2023/21406

Sanık hakkında bozma üzerine verilen hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun'un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun'un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu'nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun'un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun'un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Yerel Mahkemenin kararıyla sanık hakkında imar kirliliğine neden olma suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun ( 5237 sayılı Kanun) 184 üncü maddesinin birinci fıkrası, anılan Kanun'un 62 nci maddesinin birinci fıkrası, 5271 sayılı Kanun'un 231 inci maddesi uyarınca 10 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilmiş, sanık denetim süresinde suç işleyince hüküm aynen açıklanmıştır.

2. Yerel Mahkeme kararının sanık tarafından temyizi üzerine Yargıtay 18. Ceza Dairesi'nin 12.06.2018 tarihli ve 2016/17642 Esas, 2018/9406 Karar sayılı ilamıyla, Hükümden sonra 18 Mayıs 2018 tarih ve 30425 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak aynı gün yürürlüğe giren 7143 sayılı Kanunu'nun 16 ncı maddesi ile 3194 sayılı İmar Kanunu'na eklenen geçici 16 ncı maddesi uyarınca sanığın hukuki durumunun yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması nedeniyle bozma kararı verilmiştir.

3. Bozma ilamına uyularak yapılan yargılama neticesinde Yerel Mahkemenin kararı ile sanık hakkında, 3194 sayılı İmar Kanunu'nun geçici 16 ncı maddesi delaletiyle 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin sekizinci fıkrası uyarınca düşme kararı verildiği anlaşılmıştır.

4. Yerel Mahkeme kararının sanık tarafından temyizi üzerine Yargıtay 18. Ceza Dairesi'nin 09.09.2020 tarihli ve 2020/118 Esas, 2020/8984 Karar sayılı ilamıyla, ...sanığın suça konu bina ile ilgili usule uygun yapı kayıt belgesi alıp almadığı sorulmadan, sanığın ibraz ettiği fotokopi şeklindeki yapı kayıt belgesine istinaden düşme kararı verilmesi, nedeniyle bozma kararı verilmiştir.

5. Bozma ilamına uyularak yapılan yargılama neticesinde, Yerel Mahkemenin kararı ile sanık hakkında, 3194 sayılı İmar Kanunu'nun geçici 16 ncı maddesi delaletiyle 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin sekizinci fıkrası uyarınca düşme kararı verildiği anlaşılmıştır.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Katılan vekilinin temyiz isteğinin, 3194 sayılı İmar Kanunu’na eklenen geçici 16 ncı madde hükmünde, sanık hakkında düşme kararı verilebileceğine dair hiçbir hüküm bulunmadığına, imar kirliliğine neden olma suçunun tüm unsurlarıyla oluştuğuna, katılan ... lehine vekalet ücreti verilmesi gerektiğine, düşme kararı verilmesinin usul ve yasaya aykırı olduğuna yönelik olduğu anlaşılmıştır.

III. OLAY VE OLGULAR

Sanığın belediyeden ruhsat almaksızın inşaat yaptığı ve imar kirliliğine neden olma suçundan açılan davada davaya konu yer ile ilgili olarak yapı kayıt belgesinin alınmış olması nedeniyle 3194 sayılı İmar Kanunu'nun geçici 16 ncı maddesi delaletiyle 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin sekizinci fıkrası uyarınca düşme kararı verilmiştir.

IV. GEREKÇE

1. Sanığın yargılama konusu eylemi için, 5237 sayılı Kanun'un 184 düncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca belirlenecek cezanın türü ve üst haddine göre aynı Kanun'un 66 ncı maddesinin birinci fıkrasının (e) bendi gereği 8 yıllık olağan zamanaşımı süresinin öngörüldüğü anlaşılmıştır. 2. 5237 sayılı Kanun'un 67 nci maddesinin ikinci fıkrasının (a) bendi uyarınca zamanaşımı süresini kesen son işlemin 09.02.2015 tarihli mahkumiyet kararı olduğu ve 8 yıllık olağan zamanaşımı süresinin gerçekleşmiş olduğu belirlenmiştir.

V. KARAR