Yargıtay 4. Ceza Dairesi E.2023/10322 K.2025/17470

Yapılan ön inceleme neticesinde, sanık hakkında kurulan hükmün temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteminin süresinde olduğu, temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Sanık hakkında hakaret suçundan İlk Derece Mahkemesince verilen mahkûmiyet hükmüne yönelik yapılan başvuru üzerine Bölge Adliye Mahkemesi Ceza Dairesince istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz istemi; omzunun kırık olduğunu mağdura söylediği, buna rağmen sıkmaya devam edilince acıdan hakaret ettiğine yöneliktir.

III. GEREKÇE

Yapılan duruşmaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, incelenen dava dosyası içeriğine göre, sanığın ikrarı, mağdurların beyanları, tanıkların anlatımı, olay tutanağı ve tüm dosya kapsamından, sanığın atılı suçu işlediği anlaşıldığından, temyiz sebeplerinin reddine karar vermek gerekmiştir.

Ancak; Sanığın aşamalarda “.... bu olay döneminde omzum kırıktı, polis memuru omzumu tutunca ben ona küfür ettim, fakat ne dediğimi hatırlamıyorum, ben o sinirle küfür etmiş olabilirdim, omzum kırıktı omzumdan tutunca sinirlendim, iddianamede bana okumuş olduğunuz sözleri sinirle söylemiş olabilirim.” şeklindeki savunması karşısında, olayın çıkış nedeni ve gelişmesi değerlendirilerek sonucuna göre 5237 sayılı Kanun'un 129. maddesinde düzenlenen haksız tahrik hükümlerinin uygulanıp uygulanmayacağının tartışılmaması, Nedeniyle karar hukuka aykırı bulunmuştur.

IV. KARAR