Yargıtay 4. Ceza Dairesi E.2023/1147 K.2023/21463

Bölge Adliye Mahkemesi ek kararının; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun (5271 sayılı Kanun) 296 ncı maddesinin ikinci fıkrası uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin ek kararı temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Karaman 5. Asliye Ceza Mahkemesinin 15.04.2021 tarihli ve 2020/186 Esas, 2021/266 Karar sayılı kararı ile sanığın hakaret, görevi yaptırmamak için direnme ve mala zarar verme suçlarından, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 125 inci maddesinin üçüncü fıkrasının (a) bendi, dördüncü fıkrası, 265 inci maddesinin ilk fıkrası, 43 üncü maddesi ve 152 nci maddesinin ilk fıkrasının (a) bendi uyarınca neticeten 1 yıl 5 ay 15 gün, 7 ay 15 gün ve 1 yıl hapis cezalarıyla cezalandırılmasına karar verilmiştir.

2. Bölge Adliye Mahkemesinin 30.12.2021 tarihli ve 2021/2655 Esas, 2021/2933 Karar sayılı kararı ile İlk Derece Mahkemesince kurulan hükümlere yönelik sanığın istinaf başvurusu sonucunda, 5271 sayılı Kanun'un 280 inci maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi uyarınca istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

3. Bölge Adliye Mahkemesinin 06.06.2022 tarihli ve aynı sayılı ek kararı ile sanığın temyiz başvurusu hakkında, 5271 sayılı Kanun'un 296 ncı maddesinin birinci fıkrası gereği "temyiz isteminin kabule değer sayılmamasından dolayı reddine" karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz istemi, süresinde temyiz isteminde bulunduğundan temyiz hakkının geri verilmesi talebine ilişkindir.

III. GEREKÇE

Sanığın yokluğunda kurulup 14.01.2022 tarihinde usûlüne uygun şekilde tebliğ edilen asıl karara karşı, 5271 sayılı Kanun'un 291 inci maddesinin birinci fıkrasında belirlenen 15 günlük kanunî süre geçtikten sonra 03.02.2022 tarihinde temyiz isteminde bulunulduğu anlaşılmakla, sanığın ek karara yönelik temyiz istemi yerinde görülmemiştir.

IV. KARAR