Yargıtay 4. Ceza Dairesi E.2023/11857 K.2024/2519

Bölge Adliye Mahkemesi ek kararının; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun (5271 sayılı Kanun) 296 ncı maddesinin ikinci fıkrası uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin ek kararı temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291 inci maddesinin birinci fıkrası gereği ek karara yönelik temyiz isteminin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. İlk Derece Mahkemesinin kararıyla sanığın hakaret suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 125 inci maddesinin ilk ve dördüncü fıkraları, 43 üncü ve 62 nci maddeleri uyarınca 4 ay 10 ay hapis cezasıyla cezalandırılmasına karar verilmiştir.

2. Bölge Adliye Mahkemesinin 13.03.2023 tarihli ve 2022/2889 Esas, 2023/950 Karar sayılı kararıyla, sanığın beraatine karar verilmesi suretiyle hukuka aykırılığın düzeltilerek istinaf başvurusunun esastan reddine hükmedilmiştir.

3. Bölge Adliye Mahkemesinin 09.05.2023 tarihli ve aynı sayılı ek kararı ile şikâyetçi Kurum vekilinin temyiz başvurusu hakkında, 5271 sayılı Kanun'un 296 ncı maddesinin birinci fıkrası gereği "temyiz isteminin kabule değer sayılmamasından dolayı reddine" karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Şikâyetçi Kurum vekilinin temyiz istemi, 6284 sayılı Kanun uyarınca suçtan zarar gören sıfatlarının bulunduğuna, bu nedenle ek kararın ve asıl hükmün bozulması talebine ilişkindir.

III. GEREKÇE

5271 sayılı Kanun'un 237 nci maddesinin birinci fıkrası uyarınca, hakaret suçundan doğrudan zarar görmediği ve bu nedenle davaya katılma hakkı bulunmadığı halde İlk Derece Mahkemesince yasaya aykırı gerekçeyle kamu davasına katılan olarak kabulünün, Aile ve Sosyal Hizmetler Bakanlığına bu niteliği ve dolayısıyla aynı Kanun'un 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği sanık hakkındaki hükmü temyize hak ve yetkisini kazandırmadığı anlaşılmakla, şikayetçi Kurum vekilinin ek karara yönelik temyiz istemi yerinde görülmemiştir.

IV. KARAR