Yargıtay 4. Ceza Dairesi E.2023/11956 K.2025/16749

Yapılan ön inceleme neticesinde; İş yeri dokunulmazlığını ihlal suçundan verilen hükmün kesin nitelikte olduğu, Hakaret suçundan verilen hükmün temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenlerin hükmü temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, temyiz istemlerinin süresinde yapıldığı, temyiz dilekçelerinde temyiz sebeplerine yer verildiği, temyiz istemlerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

İlk Derece Mahkemesince sanık hakkında hakaret suçundan verilen mahkûmiyet kararına yönelik yapılan istinaf başvurusu Bölge Adliye Mahkemesi Ceza Dairesince esastan reddedilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

1. Sanık müdafinin temyiz istemi özetle; sanığın hakaret etme kastının olmadığına, suç tarihinde rahatsız olan ancak günümüz itibarıyla iyi durumda olan sanığın yüksek güvenlikli sağlık kurumunda koruma ve tedavi altına alınmasının ne topluma ne de sanığa fayda sağlamayacağına, sanık aleyhine yargılama giderleri ile vekalet ücretine hükmedilmemesi gerektiğine ilişkindir.

2. Katılan vekilinin temyiz istemi özetle; sanığın olay tarihinde bakanlıkta memur olarak çalıştığı, akıl hastalığı olan birinin memur olarak çalışmaya devam edemeyeceği, eksik araştırma ile sanık hakkında hüküm kurulduğu, sanığın cezalandırılması gerektiğine ilişkindir.

III. GEREKÇE

Sanığa yükletilen hakaret eylemiyle ulaşılan çözümü haklı kılıcı zorunlu öğelerinin ve bu eylemin sanık tarafından işlendiğinin Kanun'a uygun olarak yürütülen duruşma sonucu saptandığı, bütün kanıtlarla aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların temyiz denetimini sağlayacak biçimde ve eksiksiz sergilendiği, özleri değiştirilmeksizin tartışıldığı, vicdani kanının kesin, tutarlı ve çelişmeyen verilere dayandırıldığı; Eylemin doğru olarak nitelendirildiği ve kanunda öngörülen suç tipine uyduğu, Akıl hastalarına özgü güvenlik tedbirinin kanuni bağlamda uygulandığı, Anlaşıldığından, yapılan incelemede hukuka aykırılık görülmemiştir.

IV. KARAR

A. Sanık Hakkında İş Yeri Dokunulmazlığını İhlal Suçundan Verilen Ek Karar Yönünden ; Bölge Adliye Mahkemesi Ceza Dairesi kararının, 5271 sayılı Kanun'un 286. maddesi uyarınca kesin nitelikte olduğu ve temyiz incelemesine tabi bulunmadığı dikkate alındığında, Bölge Adliye Mahkemesinin ek kararında isabetsizlik görülmediğinden sanık müdafiinin temyiz isteminin, 5271 sayılı Kanun'un 296/2. maddesi gereği, Tebliğname'ye uygun olarak, oy birliğiyle REDDİ İLE EK KARARIN ONANMASINA,