Yargıtay 4. Ceza Dairesi E.2023/12745 K.2026/915

Yapılan ön inceleme neticesinde; sanık hakkında kurulan hükmün temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteminin süresinde olduğu, temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

İlk Derece Mahkemesince Cumhurbaşkanına hakaret suçundan verilen mahkumiyet hükmüne yönelik sanık müdafiinin başvurusu üzerine Bölge Adliye Mahkemesi Ceza Dairesince istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafiinin temyiz istemi, sözlerin ifade özgürlüğü kapsamında değerlendirilmesi gerektiğine, siyasi eleştiri niteliğinde olduğuna, Avrupa İnsan Hakları Mahkemesinin kararlarının da bu yönde verildiğine, sanığın suç işleme kastı ile hareket etmediğine yöneliktir.

III. GEREKÇE

Hakaret fiilinin cezalandırılmasıyla korunan hukuki değer, kişilerin onur, şeref ve saygınlığı olup, bu suçun oluşabilmesi için, davranışın kişiyi küçük düşürmeye matuf olarak gerçekleşmesi gerekmektedir. Bir hareketin tahkir edici olup olmadığı bazı durumlarda nispi olup, zamana, yere ve duruma göre değişebilmektedir.

Kişilere yönelik her türlü ağır eleştiri veya rahatsız edici sözlerin hakaret suçu bağlamında değerlendirilmemesi, sözlerin açıkça, onur, şeref, ve saygınlığı rencide edebilecek nitelikte somut bir fiil veya olgu isnadını veya sövmek fiilini oluşturması gerekmektedir.

Sanığın, rahatsız edici, kaba ve nezaket dışı, siyasi eleştiri niteliğindeki sözlerinin, katılanın onur, şeref ve saygınlığını rencide edici boyutta olmaması, sözlerin demokratik toplumun temel esaslarından hoşgörü kapsamında değerlendirilecek vasıfta olması, siyasetçilere yönelik eleştirilerin izin verilen sınırların özel kişilere nazaran daha geniş nitelikte ele alınmasının gerekliliği karşısında, Cumhurbaşkanına hakaret suçunun unsurlarının oluşmadığı gözetilmeden, sanık hakkında mahkumiyet kararı verilmesi, hukuka aykırı görülmüştür.

IV. KARAR