Yargıtay 4. Ceza Dairesi E.2023/13075 K.2025/1533

Yapılan ön inceleme neticesinde; sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteminin süresinde olduğu, temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Yukarıda tarih ve sayısı belirtilen incelemeye konu Yerel Mahkemenin kararıyla sanığın görevi yaptırmamak için direnme suçundan cezalandırılmasına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz istemi, atılı suçu işlemediğine, suç işleme kastı ile hareket etmediğine, kararın kanuna ve Yargıtay kararlarına aykırı olduğuna, suçlamayı kabul etmediğine, eksik incelemeyle karar verildiğine, lehe hükümlerin hakkında uygulanması gerektiğine yöneliktir.

III. GEREKÇE

Yapılan duruşmaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, alınan beyanlara, incelenen dava dosyası içeriğine göre, atılı görevi yaptırmamak için direnme suçunun sanık tarafından işlendiğinin anlaşılması karşısında, sanığın bu suçtan cezalandırılması yönündeki Mahkemenin inanç ve takdirinde hukuka aykırılık görülmemiş, 5237 sayılı Kanun'un 62. maddesinin uygulanmış olması, cezasının adli para cezasına çevrilmesi, temel cezada teşdit uygulama gerekçesinin kararda gösterilmesi, lehine olabilecek diğer hükümlerin uygulanmama gerekçelerinin kararda gösterilmesi ve bu gerekçelerin yerinde görülmesi karşısında, temyiz istemine itibar edilmemiştir.

Sanığa yükletilen görevi yaptırmamak için direnme eylemiyle ulaşılan çözümü haklı kılıcı zorunlu öğelerin ve bu eylemin sanık tarafından işlendiğinin Kanuna uygun olarak yürütülen duruşma sonucu saptandığı, bütün kanıtlarla aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların temyiz denetimini sağlayacak biçimde ve eksiksiz sergilendiği, özleri değiştirilmeksizin tartışıldığı, vicdani kanının kesin, tutarlı ve çelişmeyen verilere dayandırıldığı,

Eylemin doğru olarak nitelendirildiği ve Kanunda öngörülen suç tipine uyduğu,

Cezanın kanuni bağlamda uygulandığı anlaşılmış,

Sair yönlerden yapılan incelemede hukuka aykırılık görülmemiştir.

IV. KARAR