Yargıtay 4. Ceza Dairesi E.2023/13998 K.2023/24387

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Yukarıda tarih ve sayısı belirtilen incelemeye konu Mahkeme kararı ile sanığın görevi yaptırmamak için direnme suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 265 inci maddesinin birinci ve üçüncü fıkraları, 43 üncü, 62 nci ve 51 inci maddeleri uyarınca 8 ay 10 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına ve cezanın ertelenmesine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafiinin temyiz isteği; sebebe dayanmamaktadır.

III. OLAY VE OLGULAR

İlçe Emniyet Müdürlüğünde görevli olan katılanların mahkeme kararına istinaden bir kamyoneti kaçakçılık şüphesi ile durdurmak istedikleri, kamyonetin ihtara uymaması üzerine kamyonetin peşinden gittikleri, aracın sıkıştırıldığı ve sanıkların araçtan inmeleri konusunda ikazların yapıldığı, sanıkların araçtan inmemek için direndikleri, sanık ...'ın kapıyı sert bir şekilde iterek katılan ... A.'nın yaralanmasına sebebiyet verdiği, akabinde araçtan inerek kaçmaya başladıkları, polis memurlarının kelepçe takarak sanıkları etkisiz hale getirmek istedikleri sırada sanıkların etkin bir şekilde direndikleri ve polis memurlarının yaralanmalarına sebebiyet verdikleri, katılan anlatımları, olay tutanağı, adli rapor içerikleri ile Yerel Mahkemece sabit kabul edilmiştir.

IV. GEREKÇE

Sanığın yargılama konusu eylemi için, 5237 sayılı Kanun'un 265 inci maddesinin birinci ve üçüncü fıkaraları uyarınca belirlenecek cezanın türü ve üst haddine göre aynı Kanun’un 66 ncı maddesinin birinci fıkrasının (e) bendi gereği 8 yıllık olağan zamanaşımı süresinin öngörüldüğü anlaşılmıştır. 5237 sayılı Kanun’un 67 nci maddesinin ikinci fıkrasının (d) bendi uyarınca zamanaşımı süresini kesen son işlemin 28.04.2015 tarihli mahkûmiyet kararı olduğu ve bu tarihten itibaren 8 yıllık olağan zamanaşımı süresinin gerçekleşmiş olduğu belirlenmiştir.

IV. KARAR