Yargıtay 4. Ceza Dairesi E.2023/14485 K.2026/2875

Yapılan ön inceleme neticesinde, sanık hakkında verilen hükmün temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenin temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteminin süresinde yapıldığı, temyiz dilekçesinde temyiz sebebine yer verildiği, temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Sanık hakkında İlk Derece Mahkemesince verilen mahkumiyet hükmüne yönelik olarak, Bölge Adliye Mahkemesince istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafiinin temyiz isteği özetle; suçu işlemediğine, hakkında haksız tahrik hükümleri uygulanması gerektiğine, tekerrür hükümlerinin uygulanamayacağına ilişkindir.

III. GEREKÇE

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede; başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak,

5237 sayılı Kanun'un 299/2. maddesinde öngörülen aleniyetin söz konusu olabilmesi için olay yerinde başkalarının bulunması yeterli olmayıp, hakaretin belirlenemeyen sayıda kişi ve herkes tarafından görülme, duyulma ve algılanabilme olasılığının bulunması, herhangi bir sınırlama olmaksızın herkese açık olan yerlerde işlenmesi gerekir. Somut olayda, sanığın cezaevi ziyaret için Cumhuriyet savcısına yazdığı dilekçe içeriğinde ve soruşturma aşamasında, sorgusu sırasında söylediği söz ile işlediği hakaret suçunda, aleniyetin ne şekilde oluştuğu açıklanmadan, yetersiz gerekçeyle anılan Kanun maddesinin tatbiki,

Hukuka aykırı görülmüştür.

IV. KARAR