Yargıtay 4. Ceza Dairesi E.2023/14605 K.2023/26364

Görevli memura mukavemet suçundan sanık ...'in, 765 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (765 sayılı Kanun) 258 inci maddesinin birinci fıkrası 59 uncu maddesi ve 647 sayılı Cezaların İnfazı Hakkında Kanun'un 4 üncü maddeleri uyarınca 1.350,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına dair Büyükçekmece

2. Asliye Ceza Mahkemesinin 15.05.2007 tarihli ve 2004/1458 Esas, 2007/469 Karar sayılı kararının kesinleşmesini müteakip, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 7 nci maddesinin ikinci fıkrası gereğince adı geçen sanık yararına olan ve hükümden sonra yürürlüğe giren 5728 sayılı Temel Ceza Kanunlarına Uyum Amacıyla Çeşitli Kanunlarda Ve Diğer Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun’un 562 nci maddesi ile değişik 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 231 inci maddesi uyarınca yapılan uyarlama yargılaması sonucunda,

sanık hakkında açılan kamu davasının 765 sayılı Kanun'un 102 nci maddesinin dördüncü fıkrası ve 104 üncü maddeleri gereğince zamanaşımı nedeniyle düşmesine ilişkin Büyükçekmece

7. Asliye Ceza Mahkemesinin 21.09.2012 tarihli ve 2012/344 Esas, 2012/79 Karar sayılı kararının, Adalet Bakanlığı tarafından kanun yararına bozulmasının istenilmesi üzerine, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 09.10.2023 gün ve 2023/89676 sayılı Tebliğnamesi ile dava dosyası Daireye gönderilmekle gereği düşünüldü:

I. İSTEM

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma isteminin. “Büyükçekmece

7. Asliye Ceza Mahkemesinin 21/09/2012 tarihli düşme kararını müteakip, anılan Mahkemece dosyanın tekrar incelemeye alınarak yapılan ikinci uyarlama yargılaması sonucu bu defa sanığın görevli memura direnme suçundan mahkumiyetine ve 5271 sayılı Kanun'un 231 inci maddesi gereğince hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına ilişkin 02/04/2013 tarihli ve 2012/344 esas, 2012/79 sayılı ek kararın, benzer bir olay sebebiyle Yargıtay

13. Ceza Dairesinin 03/12/2015 tarihli ve 2015/14553 esas, 2015/19226 karar sayılı ilamında da belirtildiği üzere yok hükmünde olduğu düşünülerek yapılan incelemede. Dosya kapsamına göre, 5252 sayılı Türk Ceza Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanun’un “Lehe hükümlerin uygulanmasında usul” kenar başlıklı 9. maddesinin 4. fıkrasında yer alan.

“Kesin hükümle sonuçlanmış olan davalarda, sonradan yürürlüğe giren bir kanunla ilgili olarak lehe hükmün belirlenmesi ve uygulanması amacıyla yapılan yargılama bakımından dava zamanaşımına ilişkin hükümler uygulanmaz.” şeklindeki düzenleme karşısında; sanık hakkındaki kesinleşmiş hükümle sonuçlanmış olan davanın, zamanaşımı sebebiyle ortadan kaldırılmasına karar verilemeyeceği gözetilmeden, yazılı şekilde karar verilmesinde isabet görülmemiştir.” Şeklindeki gerekçeye dayandığı anlaşılmıştır.

II. GEREKÇE

1 Haziran 2005 tarihinden önce işlenen suçlar hakkında sanık lehine uygulama yapılır, 5237 sayılı Kanun'un 7 nci maddesinin ikinci fıkrası ve 5252 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanun’un 9 uncu maddeleri gereğince mahkemece önceki ve sonraki yasaların cezayı artırmayı veya azaltmayı gerektiren ilgili bütün hükümleri somut olaya uygulanarak, ortaya çıkacak sonuçlara göre lehe yasa ve hüküm belirlenir.

5252 sayılı Kanun'un 9 uncu maddesinin dördüncü fıkrasında "kesin hükümle sonuçlanmış olan davalarda, sonradan yürürlüğe giren bir kanunla ilgili olarak lehe hükmün belirlenmesi ve uygulanması amacıyla yapılan yargılama bakımından zamanaşımına ilişkin hükümler uygulanmaz" şeklinde düzenleme bulunmaktadır. Ancak incelemeye konu Büyükçekmece

7. Asliye Ceza Mahkemesinin 21.09.2012 tarihli 2012/344 Esas 2012/79 Karar sayılı kararının başlık kısmında suç adının hakaret olarak belirtildiği, karar içeriğinin ise kasten yaralama suçuna ilişkin olduğu, polis memurlarına yönelik memura mukavemet suçu nedeniyle kurulan hükme ilişkin bir değerlendirme yapılmadığı dolayısıyla memura mukavemet suçundan verilmiş zamanaşımı nedeniyle düşme kararı bulunmadığı anlaşıldığından Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma isteminin reddine karar vermek gerekmiştir.

III. KARAR