Yargıtay 4. Ceza Dairesi E.2023/1556 K.2023/23198

Bölge Adliye Mahkemesince verilen ek kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun (5271 sayılı Kanun) 296 ncı maddesinin ikinci fıkrası uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin kararı temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. İlk Derece Mahkemesinin kararı ile sanığın imar kirliliğine neden olma suçundan mahkumiyetine karar verilmiştir. 2. Bölge Adliye Mahkemesinin 01.04.2022 tarihli ve 2021/2042 Esas, 2022/1261 Karar sayısı ile bozma kararı verilmiştir. 3. Bölge Adliye Mahkemesinin 24.05.2022 tarihli ve aynı sayılı ek kararıyla sanık müdafiinin temyiz başvurusu hakkında, 5271 sayılı Kanun'un 296 ncı maddesinin birinci fıkrası gereği "temyiz isteminin kabule değer sayılmamasından dolayı reddine" karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafiinin temyiz istemi, temyiz talebinin kamu düzenine ilişkin olduğuna, aleyhe istinaf başvurusu olmamasına rağmen müvekkilinin cezasını artıran karar verildiğine, bu nedenle kararın bozulması talebine ilişkindir.

III. GEREKÇE

5271 sayılı Kanun'un 286 ncı maddesinin ilk fıkrasında yer verilen; "Bölge adliye mahkemesi ceza dairelerinin bozma dışında kalan hükümleri temyiz edilebilir" şeklindeki düzenleme ile aynı Kanun'un 296 ncı maddesinin birinci fıkrasının ilgili bölümünde yer alan; "... temyiz edilemeyecek bir hüküm temyiz edilmiş [ise] …, hükmü temyiz olunan bölge adliye veya ilk derece mahkemesi bir karar ile temyiz istemini reddeder." şeklindeki hüküm birlikte değerlendirildiğinde, sanık müdafiinin ek karara yönelik temyiz istemi yerinde görülmemiştir.

IV. KARAR