Yargıtay 4. Ceza Dairesi E.2023/16407 K.2026/123

Yapılan ön inceleme neticesinde; sanık hakkında kurulan hükmün temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteminin süresinde olduğu, temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, temyiz isteminin reddini gerektirir sebeplerin bulunmadığı tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Sanık hakkında hakaret suçundan İlk Derece Mahkemesince verilen mahkûmiyet hükmüne yönelik yapılan başvuru üzerine Bölge Adliye Mahkemesi Ceza Dairesince istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Katılan vekilinin temyiz istemi; paylaşımların farklı tarihlerde farklı kişiler tarafından yapılarak ayrı ayrı şikayette bulunulup, sanıkların ayrı ayrı cezalandırılmalarına rağmen tek vekalet ücretine hükmedilmiş olması, iki ayrı kişi ve iki ayrı suçun birbirinden ayrı değerlendirilmesinin gerekmesi, hukuki dayanağı olmadan dosyaların birleştirilmiş olması, geniş anlamda bağlantının bulunmaması, usul ekonomisi gereği dosyanın tefrik edilmemesinin yasaya aykırı olması, davanın birlikte görülmesine dair gerekçe gösterilmemesi, kararın eksik inceleme ile verilmesine ilişkindir.

III.GEREKÇE

Sanığın savunması, tutanak ve tüm dosya kapsamından, Mahkemenin takdir ve gerekçesi yerinde bulunmuş, katılan vekilinin temyiz sebeplerinin reddine karar vermek gerekmiştir.

Sanığa yükletilen hakaret eylemiyle ulaşılan çözümü haklı kılıcı zorunlu öğelerinin ve bu eylemin sanık tarafından işlendiğinin Kanun'a uygun olarak yürütülen duruşma sonucu saptandığı, bütün kanıtlarla aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların temyiz denetimini sağlayacak biçimde ve eksiksiz sergilendiği, özleri değiştirilmeksizin tartışıldığı, vicdani kanının kesin, tutarlı ve çelişmeyen verilere dayandırıldığı; Avukatlık hizmetinin bölünmezliği gereği tek ücret verilmesi hukuka uygun bulunmuş,

Eylemin doğru olarak nitelendirildiği ve Kanun'da öngörülen suç tipine uyduğu,

Cezanın kanuni bağlamda uygulandığı anlaşıldığından, yapılan incelemede hukuka aykırılık görülmemiştir.

IV. KARAR