Yargıtay 4. Ceza Dairesi E.2023/16712 K.2024/753

ı TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : İlgili kararın kanun yararına bozulması Kasten yaralama, kamu görevlisine görevinden dolayı hakaret ve görevi yaptırmamak için direnme suçlarından sanık ...'ın, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 86 ncı maddesinin ikinci fıkrası (2 kez), 86 ncı maddesinin üçüncü fıkrasının (a) ve (e) bentleri, 125 inci maddesinin üçüncü fıkrasının (a) bendi ve dördüncü fıkrası, 265 inci maddesinin birinci ve dördüncü fıkraları ile 62 nci maddesi (4 kez) gereğince 5 ay hapis, 2 defa 7 ay 15 gün hapis ve 11 ay 20 gün hapis cezaları ile cezalandırılmasına dair Turgutlu

2. Asliye Ceza Mahkemesinin 04.09.2013 tarihli ve 2012/536 Esas, 2013/480 Karar sayılı kararının Adalet Bakanlığı tarafından kanun yararına bozulmasının istenilmesi üzerine, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 04.12.2023 gün ve 2023/116757 sayılı Tebliğname'si ile dava dosyası Daireye gönderilmekle, gereği düşünüldü:

I. İSTEM

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma isteminin. “Benzer bir olay sebebiyle Yargıtay

1. Ceza Dairesinin 01.11.2021 tarihli ve 2021/11557 Esas, 2021/13766 Karar sayılı ilamında belirtildiği üzere, farklı yargı çevresindeki Ceza İnfaz Kurumunda başka bir suçtan hükümlü olarak bulunan, asıl mahkemesince yapılan sorgusu sırasında duruşmalardan bağışık tutulma isteğinde bulunmayan sanığın hükmün açıklandığı son duruşmada hazır bulundurulmayıp yokluğunda yargılama yapılarak karar verilmesinin savunma hakkının kısıtlanması niteliğinde olduğu nazara alındığında;

yargılama aşamasında farklı yargı çevresindeki Manisa E Tipi Kapalı Ceza İnfaz Kurumunda hükümlü olarak bulunan sanığın asıl mahkemesince 03.06.2013 tarihli oturumda alınan savunmasında, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 196. maddesi uyarınca duruşmalardan vareste tutulmaya yönelik talebi olmadığı halde kısa kararın okunduğu oturumda hazır edilmeksizin savunma hakkı kısıtlanması suretiyle yazılı şekilde mahkumiyet kararı verilmesinde isabet görülmemiştir.” Şeklindeki gerekçeye dayandığı anlaşılmıştır.

II. GEREKÇE

Ceza infaz kurumunda bulunan sanığın duruşmadan bağışık tutulma talebinin olmaması karşısında, yargı çevresi dikkate alınarak hazır edilmesi gerektiği gözetilmeden, yokluğunda hüküm verilmek suretiyle 5271 sayılı Kanun’un 193 üncü ve 196 ncı maddelerine aykırı şekilde savunma hakkının kısıtlanması hukuka aykırı bulunmuştur.

III. KARAR

1. Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma isteminin KABULÜNE, 2. Turgutlu 2. Asliye Ceza Mahkemesi'nin, 03.09.2013 tarihli ve 2012/536 Esas, 2013/480 Karar sayılı kararının 5271 sayılı Kanun’un 309 uncu maddesinin üçüncü fıkrası gereği, oy birliğiyle KANUN YARARINA BOZULMASINA,