Yargıtay 4. Ceza Dairesi E.2023/16791 K.2026/1594

Yapılan ön inceleme neticesinde; hakaret suçundan kurulan hükmün temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenlerin hükmü temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, temyiz istemlerinin süresinde olduğu, temyiz dilekçelerinde temyiz sebeplerine yer verildiği, temyiz istemlerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Sanık hakkında İlk Derece Mahkemesince hakaret suçundan verilen mahkumiyet hükmüne yönelik sanık müdafii ile katılan vekilinin başvuruları üzerine Bölge Adliye Mahkemesince istinaf başvurusunun esastan reddine hükmedilmiştir.

II. TEMYİZ NEDENLERİ

1.Sanık müdafiinin temyiz istemi, paylaşımın katılanın hedef alınarak yapılmadığına, matufiyet şartının gerçekleşmediğine, cezanın aleniyet nedeniyle artırılmasının mümkün olmadığına yöneliktir. 2.Katılan vekilinin temyiz istemi, temel cezanın alt sınırdan uzaklaşılarak verilmesi ve sanık hakkında 5237 sayılı Kanun'un 62. maddesinin uygulanmaması gerektiğine yöneliktir.

III. GEREKÇE

Yapılan duruşmaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, incelenen dava dosyası içeriğine göre, sanık müdafii ile katılan vekilinin diğer temyiz sebeplerinin reddine karar vermek gerekmiştir. Ancak; İddianameye konu edilen paylaşımdaki sözlerin, 5237 sayılı Kanun'un 126. maddesinde belirtildiği üzere duraksamaya yer vermeyecek biçimde katılana yöneltildiğine ilişkin her türlü şüpheden uzak ve kesin delil bulunmadığı anlaşılmakla matufiyet şartının gerçekleşmediği olayda, yerinde olmayan gerekçeyle mahkumiyet kararı verilmesi hukuka aykırı görülmüştür.

VI. KARAR