Yargıtay 4. Ceza Dairesi E.2023/16951 K.2025/1042

Yapılan ön incelemede; sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, kanun yolu başvuru süresinin 1 hafta yerine, yanılgı oluşturacak şekilde 15 gün olarak belirtilmesi nedeniyle temyiz isteğinin süresinde yapıldığı temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Yerel Mahkemenin kararı ile sanık hakkında görevi yaptırmamak için direnme suçundan mahkumiyet kararı verilmiştir.

II.TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafiinin temyiz isteği; olay tutanağında sanığın cebir veya tehdit şeklindeki herhangi bir fiilinden söz edilmediğinden, pasif direnme niteliğindeki eylemler suç oluşturmadığından ve tanıklar çelişkili anlatımlarda bulunduklarından sanık hakkında beraat yerine yetersiz gerekçe ile mahkumiyet hükmü kurulduğuna, vesaire ilişkindir.

III. GEREKÇE

Sanık savunması, mağdur beyanı, tanıkların anlatımları ve tüm dosya kapsamından; sanığın atılı suçtan mahkumiyetine dair Mahkemenin inanç ve takdirinde hukuka aykırılık bulunmadığı anlaşılmakla, sanık müdafiinin temyiz isteği yerinde görülmemiştir.

Sanığa yüklenen görevi yaptırmamak için direnme eylemiyle ulaşılan çözümü haklı kılıcı zorunlu öğelerinin ve bu eylemin sanık tarafından işlendiğinin Kanun'a uygun olarak yürütülen duruşma sonucu saptandığı, bütün kanıtlarla aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların temyiz denetimini sağlayacak biçimde ve eksiksiz sergilendiği, özleri değiştirilmeksizin tartışıldığı, vicdani kanının kesin, tutarlı ve çelişmeyen verilere dayandırıldığı,

Eylemin doğru olarak nitelendirildiği ve Kanunda öngörülen suç tipine uyduğu anlaşılmış,

Sanık hakkında tekerrür hükümleri uygulanırken birden fazla suçtan hükümlülüğü içeren ilamdaki hangi cezanın tekerrüre esas alındığı gösterilmemiş ise de, 5275 sayılı Kanun'un 108/2. maddesi gereği en ağır cezayı içeren hükümlülük infaz aşamasında gözetilebileceği anlaşıldığından, sair yönlerden yapılan incelemede hukuka aykırılık görülmemiştir.

IV. KARAR