Yargıtay 4. Ceza Dairesi E.2023/1932 K.2023/20714

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun'un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun'un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu'nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun'un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun'un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1.Sanık hakkında kasten yaralama suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 86 ncı maddesinin ikinci fıkrası,53 ncü maddesi, 58 nci maddeleri uyarınca 6 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluklarına ve hapis cezasının mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine karar verilmiştir.

2.Sanık hakkında kasten yaralama suçundan, 5237 sayılı Kanunu’nun 86 ncı maddesinin ikinci fıkrası,üçüncü fıkrasının (e) bendi,35 nci maddesinin ikinci fıkrası 53 ncü maddesi, 58 nci maddeleri uyarınca 4 ay 15 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluklarına, hapis cezasının mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine ve 54 üncü maddesi gereğince müsadere kararı verilmiştir.

3. Mahkemenin bu kararı sanık tarafından temyizi üzerine Yargıtay 3. Ceza Dairesinin 28.01.2015 tarihli kararı ile, sanığın aynı zaman dilimi içerisinde mağduru önce bıçakla yaralamaya teşebbüs ettiği, sonra da mağdura tekme ve yumrukla vurmak suretiyle yaraladığı olayda, sanığın mağdura yönelik birden çok eyleminin tek bir yaralama suçunu oluşturduğu dikkate alınarak, sanığın sadece tamamlanmış suçtan cezalandırılması gerektiği gözetilmeden, yazılı şekilde her iki suçtan ayrı ayrı cezalandırılmasına karar verilmesi,

eylemini özel güvenlik görevlisi olan mağdurun yerine getirdiği kamu görevi nedeniyle gerçekleştirdiği anlaşılmakla, sanık hakkında 5237 sayılı Kanunu’nun 86 ncı maddesinin üçüncü fıkrasının (c) bendi gereğince artırım yapılmaması, tekerrür hükümleri uygulanırken 5275 sayılı Kanun'un 108 inci maddesinin ikinci fıkrası dikkate alınarak, en ağır cezayı içeren mahkûmiyetin tekerrüre esas alınması gerektiği gözetilmeden birden fazla mahkûmiyetin tekerrüre esas alınması,

İddianamede belirtilmeyen 5237 sayılı Kanun’un 58 inci maddesinin uygulanması yönünde sanığın ek savunması alınmadan veya sanığa adli sicil kaydı okunmadan, tekerrür hükümlerinin uygulanması nedeniyle bozulmasına 1412 sayılı Kanun'un 326 ncı maddesinin son fıkrası uyarınca sanık hakkında cezayı aleyhe değiştirme yasağının dikkate alınmasına, karar verilmiştir.

4.Bozma üzerine, incelemeye konu Yerel Mahkemenin kararı ile sanık hakkında kasten yaralama suçundan, 5237 sayılı Kanun’un 86 ncı maddesinin ikinci fıkrası,üçüncü fıkrasının (c) bendi,53 ncü maddesi, 58 nci maddeleri uyarınca 9 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluklarına, hapis cezasının mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine kararı verilmiştir.

5. Ankara 33. Asliye Ceza Mahkemesi'nin bu kararı da sanık tarafından temyizi üzerine Yargıtay 3. Ceza Dairesinin 19.11.2018 tarihli kararı ile sanığın kazanılmış hakkının bozma öncesi 5237 sayılı Kanunu’nun 86 ncı maddesinin ikinci fıkrası gereğince hükmedilen 6 ay hapis cezası olduğunun kabul edilmesi gerekirken, yazılı şekilde hüküm kurularak 1412 sayılı Kanun'un 326 ncı maddesinin son fıkrasına muhalefet edilmesi, nedeniyle bozulmasına karar verilmiştir.

6.Yargıtay 3. Ceza Dairesinin 19.11.2018 tarihli kararına Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'nın cezayı aleyhe değiştirmeme yasağı dikkate alınırken önceden verilen kasten yaralama suçundan kurulan 6 ay hapis ve silahla kasten yaralama teşebbüs suçundan 4 ay 15 gün hapis cezası ile 10 ay 15 gün hapis cezasının kazanılmış hak olduğu Yerel Mahkemece kurulan 9 ay hapis cezası hükmünün aleyhe temyiz edilmediği dikkate alınarak 86 ncı maddesinin üçüncü fıkrasının (e) bendinin uygulanmaması nedeniyle eleştirilerek onanmasına karar verilmesi gerekirken bozulmasına karar verilmesinin kanuna aykırı olduğu itirazı üzerine,

Yargıtay 3. Ceza Dairesi 21.01.2019 tarihinde itirazın reddi ile dosyanın Yargıtay Ceza Genel Kuruluna gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına tevdiine oy çokluğu ile karar verilmiştir.

7.Yargıtay Ceza Genel Kurulu 14.06.2022 tarihli kararı ile ''....ceza miktarı yönünden sanığın kazanılmış hakkının, hukuki anlamdaki bu tek fiil için, hatalı olarak ayrı ayrı hükmedilen cezaların toplamı olan 10 ay 15 gün hapis cezasının oluşu karşısında; Yerel Mahkemece 20.06.2017 tarihinde kurulan ikinci hükümde sonuç olarak 9 ay hapis cezasına hükmedilmesinin, Kanun’da düzenlenen cezanın aleyhe değiştirilmemesi ilkesini ihlal etmediği, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının değişik gerekçe ile kabulü ile, Özel Daire bozma ilamının kaldırılmasına, Yerel Mahkeme hükmünün; sanığın eyleminin bir bütün hâlinde görevi yaptırmamak için direnme suçunu oluşturduğunun gözetilmemesi isabetsizliğinden bozulmasına karar verilmiştir.

8.Bozma üzerine, incelemeye konu Yerel Mahkemenin kararı ile sanık hakkında 5237 sayılı Kanun’un 265 inci maddesinin birinci,dördüncü fıkrası, 53 ncü maddesi, 58 inci maddeleri uyarınca 9 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluklarına, hapis cezasının mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine ve 54 üncü maddesi gereğince müsadere kararı verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz isteminin, suçlamayı kabul etmediğini, güvenlik görevlisi olduğunu bilmediğini, yumruklardan bayıldığını, gereğinin yapılmasını talep ettiği, vesaire ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Katılanın özel güvenlik görevlisi olarak çalıştığı, site içerisinde şüpheli şahısların bulunduğu ve hırsızlık amacıyla gelmiş olabileceklerinin kendisine bildirilmesi üzerine şüpheli davranışlar sergileyen ve dur ihtarına uymayıp kaçmaya çalışan sanığı kovalamaya başlayarak yakalamaya çalışması üzerine, sanığın elindeki maket bıçağını katılana salladıktan sonra tekme ve yumrukla vurarak katılanı basit tıbbi müdahale ile yaraladığı sanığın eylemlerinin bir bütün hâlinde görevi yaptırmamak için direnme suçunu oluşturduğu, Yerel Mahkemece kabul olunmuştur.

IV. GEREKÇE

A- Sanığın temyiz nedenleri yönünden; Katılan, tanık D.T'nın beyanı, olay tutanağı, doktor raporu ile anlaşılacağı üzere, sanığın görevi yaptırmamak için direnme suçunu işlediğinin kabulüne dair,haksız tahrik hükümlerinin uygulanabilmesi için aranan koşulların olayda gerçekleşmediği, bu nedenle uygulanmaması yönünde ve hakkında mahkûmiyet kararı verilmesinde, Mahkemenin delilleri takdir ve gerekçesinde hukuka aykırılık görülmemiştir.

B. Sair Yönlerden

Sanığa yükletilen görevi yaptırmamak için direnme eylemiyle ulaşılan çözümü haklı kılıcı zorunlu öğelerinin ve bu eylemin sanık tarafından işlendiğinin Kanuna uygun olarak yürütülen duruşma sonucu saptandığı, bütün kanıtlarla aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların temyiz denetimini sağlayacak biçimde ve eksiksiz sergilendiği, özleri değiştirilmeksizin tartışıldığı, vicdani kanının kesin, tutarlı ve çelişmeyen verilere dayandırıldığı, Eylemin doğru olarak nitelendirildiği ve Kanunda öngörülen suç tipine uyduğu, Cezanın kanuni bağlamda uygulandığı anlaşıldığından, Sair yönlerden yapılan incelemede hukuka aykırılık görülmemiştir.

V. KARAR