Yargıtay 4. Ceza Dairesi E.2023/2663 K.2023/20759

İlk Derece Mahkemesince suça sürüklenen çocuk hakkında kurulan hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 286 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçelerinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin reddini gerektirir sebeplerin bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Sakarya Çocuk Mahkemesinin, 17.06.2016 tarihli ve 2016/53 Esas, 2016/626 Karar sayılı kararıyla suça sürüklenen çocuk hakkında hakaret suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 125 inci maddesinin üçüncü fıkrasının (a) bendi, 43 üncü maddesi, 31 inci maddesinin üçüncü fıkrası, 62 ve 52 nci maddeleri uyarınca 4500 TL adli para cezasıyla cezalandırılmasına, adli para cezasının 24 eşit taksitte ödenmesine, 5271 sayılı Kanun'un 231 inci maddesi uyarınca hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına ve 3 yıllık denetim süresi belirlenmesine,

2. (1) nolu bölümde belirtilen karara, suça sürüklenen çocuk müdafii tarafından itiraz edilmesi üzerine Sakarya 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 25.07.2015 tarihli ve 2016/795 Değişik İş sayılı ilâmıyla; 5271 sayılı Kanun'un 231 inci maddesinin sekizinci fıkrası uyarınca suça sürüklenen çocuk hakkında hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilemeyeceğinden, itirazın kabulüne, mahkeme kararının kaldırılmasına,

3. Sakarya Çocuk Mahkemesinin, 01.02.2017 tarihli ve 2016/540 Esas, 2017/45 Karar sayılı kararıyla suça sürüklenen çocuk hakkında hakaret suçundan, 5237 sayılı Kanun'un 125 inci maddesinin üçüncü fıkrasının (a) bendi, 43 üncü maddesi, 31 inci maddesinin üçüncü fıkrası, 62 ve 52 nci maddeleri uyarınca 4500 TL adli para cezasıyla cezalandırılmasına, adli para cezasının 24 eşit taksitte ödenmesine,

4. (3) nolu bölümde belirtilen kararın, suça sürüklenen çocuk müdafii tarafından istinaf edilmesi üzerine İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 23. Ceza Dairesinin 20.12.2017 tarihli ve 2017/1660 Esas, 2017/2618 Karar sayılı ilâmıyla bozulmasına,

5. Sakarya Çocuk Mahkemesinin, 04.06.2018 tarihli ve 2018/137 Esas, 2018/335 Karar sayılı kararıyla suça sürüklenen çocuk hakkında hakaret suçundan, 5237 sayılı Kanun'un 125 inci maddesinin üçüncü fıkrasının (a) bendi, 43 üncü maddesi, 31 inci maddesinin üçüncü fıkrası, 62 ve 52 nci maddeleri uyarınca 5000 TL adli para cezasıyla cezalandırılmasına, 5271 sayılı Kanun'un 283 üncü maddesinin birinci fıkrası gereğince suça sürüklenen çocuğun sonuç olarak 4500 TL adli para cezasıyla cezalandırılmasına, adli para cezasının 24 eşit taksitte ödenmesine,

6. (5) nolu bölümde belirtilen kararın, suça sürüklenen çocuk müdafii tarafından istinaf edilmesi üzerine İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 23. Ceza Dairesinin 16.12.2021 tarihli ve 2019/5094 Esas, 2021/3246 Karar sayılı ilâmıyla, İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik suça sürüklenen çocuk müdafiinin istinaf başvurusunun 5271 sayılı Kanun’un 280 inci maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi uyarınca esastan reddine,

Karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz istemi, suça sürüklenen çocuğun, hakaret niteliğinde sözler söylemediğine, mağdurlar tarafından karakola götürülmek üzere zorla ekip aracına bindirilen ve telefonu elinden alınan suça sürüklenen çocuğun yaşadığı korku ve stres nedeniyle abartılı davranış gösterdiğine ancak suç kastı bulunmadığına, cezalandırmaya yeter, kesin ve şüpheden uzak bir delilin olmadığına ve resen belirlenecek nedenlere ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Temyizin kapsamına göre;

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü

Polis memuru olan mağdurların kimlik kontrolü yapmak istediklerinde, suça sürüklenen çocuğun kimliğinin yanında olmadığını, cep telefonundan bakıp kimlik numarasını söyleyebileceğini beyan etmesi üzerine mağdurların, suça sürüklenen çocuğu karakola götürmek üzere ekip otosuna bindirdikleri, bu esnada suça sürüklenen çocuğun mağdurlara karşı ''Hadi hadi oradan ne karakolu ben karakola çok girdim çıktım, hiç s... değil, sizi de s..., adam mısınız siz.'' şeklinde hakaret içeren sözler sarf ettiği, mağdurların anlatımları ve tüm dosya kapsamıyla, İlk Derece Mahkemesince kabul olunmuştur.

B. Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü

İlk Derece Mahkemesince kabul edilen olay ve olgularda, Bölge Adliye Mahkemesi tarafından bir isabetsizlik görülmediği anlaşılmıştır.

IV. GEREKÇE

A. Suça Sürüklenen Çocuk Müdafiinin Belirttiği Temyiz Sebepleri Yönünden

Mağdurların aşamalardaki beyanları, 04.01.2015 tarihli tutanak içeriği ve tüm dosya kapsamıyla suça sürüklenen çocuğun atılı suçu işlediğinin sabit olduğuna dair Mahkemenin takdir ve gerekçesinde hukuka aykırılık görülmemiştir.

B. 5271 Sayılı Kanun'un 289 uncu Maddesinde Sayılan Kesin Hukuka Aykırılık Halleri De Gözetilerek Maddi Hukuka İlişkin Sair Yönlerden Yapılan İncelemede

Suça sürüklenen çocuğa yükletilen hakaret eylemiyle ulaşılan çözümü haklı kılıcı zorunlu öğelerinin ve bu eylemin suça sürüklenen çocuk tarafından işlendiğinin Kanuna uygun olarak yürütülen duruşma sonucu saptandığı, bütün kanıtlarla aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların temyiz denetimini sağlayacak biçimde ve eksiksiz sergilendiği, özleri değiştirilmeksizin tartışıldığı, vicdani kanının kesin, tutarlı ve çelişmeyen verilere dayandırıldığı;

Eylemin doğru olarak nitelendirildiği ve Kanunda öngörülen suç tipine uyduğu,

Cezanın kanuni bağlamda uygulandığı belirlenerek yapılan incelemede suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz sebepleri yerinde görülmemiştir.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle, İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 23. Ceza Dairesinin kararında, suça sürüklenen çocuk müdafii tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı Kanun'un 289 uncu maddesinin birinci fıkrası ile sair nedenler yönünden yapılan temyiz incelemesi sonucunda, hukuka aykırılık görülmediğinden, 5271 sayılı Kanun'un 302 nci maddesinin birinci fıkrası gereği, Tebliğname'ye uygun olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA,