Yargıtay 4. Ceza Dairesi E.2023/5276 K.2025/12928

Yapılan ön inceleme neticesinde, sanık hakkında hakaret suçundan verilen hükümlerin temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenin hükümleri temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteminin süresinde sunulduğu ve temyiz dilekçesinde temyiz sebebine yer verildiği, temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Sanık hakkında hakaret suçundan İlk Derece Mahkemesince verilen mahkumiyet hükümlerine yönelik yapılan başvuru üzerine Bölge Adliye Mahkemesi Ceza Dairesince istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz istemi; mağdurları şikayet edeceğini söylediğine, hakaret etmediğine, kamera kaydının incelenmediğine, hükümlerin bozulması gerektiğine yöneliktir.

III. GEREKÇE

Yapılan duruşmaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, incelenen dava dosyası içeriğine göre, sanığın savunması, mağdurların beyanları, tanığın anlatımı ve tüm dosya kapsamı karşısında atılı suçu işlediğine dair Mahkemenin takdir ve gerekçesi yerinde bulunmuş, bozma sebebi dışındaki diğer temyiz sebeplerinin reddine karar vermek gerekmiştir. Ancak;

Sanığın, nüfus müdürlüğünde kız kardeşinin kimliğini yasal temsilcinin çıkarabileceğini söyleyen görevli mağdur ...'e, akabinde bu olay nedeniyle kendisini dışarıya çıkması gerektiğini söyleyen görevli mağdur ...'a hakaret ettiği olayda.

Dairemizce de benimsenen Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun (YCGK), 11.06.2013 tarihli, 2013/13-293 esas ve 2013/297 karar sayılı kararı da dikkate alındığında, sanığın hakaret eylemlerini kısa zaman aralığı içerisinde, aynı suç işleme kararıyla ve birbirini takip eden söz ve davranışlarla gerçekleştirmesi dolayısıyla eylemlerin hukuken bir bütün halinde tek bir hakaret fiilini oluşturduğu anlaşıldığından, sanık hakkında zincirleme suç hükümleri gereği bir kez ceza verilip 5237 sayılı Kanun'un 43/2. maddesi uyarınca artırım yapılması gerektiği gözetilmeden, iki ayrı mahkumiyet hükmü kurulması,

Nedeniyle karar hukuka aykırı bulunmuştur.

IV. KARAR