Yargıtay 4. Ceza Dairesi E.2023/5485 K.2025/12914

Yapılan ön inceleme neticesinde; sanık hakkında kurulan hükmün temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteminin süresinde sunulduğu ve temyiz dilekçesinde temyiz sebebine yer verildiği, temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Sanık hakkında hakaret suçundan İlk Derece Mahkemesince verilen mahkumiyet hükmüne yönelik yapılan başvuru üzerine Bölge Adliye Mahkemesi Ceza Dairesince istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz istemi; katılanın soyut beyanlarından başka delil bulunmadığına, haksız tahrik hükümlerinin uygulanması gerektiğine ilişkindir.

III. GEREKÇE

Yapılan duruşmaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, incelenen dava dosyası içeriğine, sanık savunması, katılan anlatımlarına göre, sanığın atılı suçu işlemediği yönündeki temyiz sebebinin reddine karar vermek gerekmiştir.

Ancak; 1. Sanığın, ... Mahalle Muhtarlığına kayıtlı olmasına rağmen ... Mahalle Muhtarı olan katılanın tebligatlarını alması nedeniyle mağdur olması ve katılan ile konuşmak istemesi üzerine tartışmanın yaşandığını beyan etmesi karşısında, olayın çıkış nedeni ve gelişimi üzerinde durularak sonuca göre sanık hakkında 5237 sayılı Kanun'un 129. maddesinde düzenlenen haksız tahrik hükümlerinin uygulanıp uygulanmayacağının tartışılmaması,

2. 5237 sayılı Kanun'un 125/4. maddesinde düzenlenen aleniyetin oluşabilmesi için olay yerinde başkalarının bulunması yeterli olmayıp hakaretin belirlenemeyen sayıda kişi ve herkes tarafından görülme, duyulma ve algılanabilme olasılığının bulunması, herhangi bir sınırlama olmaksızın herkese açık olan yerlerde işlenmesinin gerekmesi karşısında, somut olayda; eylemin aleni olan muhtarlık binasında işlenmesi karşısında, sanık hakkında 5237 sayılı Kanun'un 125/4. maddesinin uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi, Hukuka aykırı bulunmuştur.

IV. KARAR