Yargıtay 4. Ceza Dairesi E.2023/9338 K.2025/20472

Yapılan ön inceleme neticesinde; sanık hakkında verilen hükmün temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteminin süresinde sunulduğu temyiz dilekçesinde temyiz sebebine yer verildiği, temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı, tespit edilmekle gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Sanık hakkında Cumhurbaşkanına hakaret suçundan İlk Derece Mahkemesince verilen mahkûmiyet hükmüne yönelik yapılan başvuru üzerine Bölge Adliye Mahkemesi Ceza Dairesince istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz istemi; müdafii atanması ve mütalaaya karşı süre talebinin dikkate alınmadığına, pişman olduğunu belirttiğine, sabıkasız olmasına karşın hükmün açıklanmasının geri bırakılmaması ve takdiri indirim uygulanmamasının hatalı olduğuna, hükmün bozulması gerektiğine yöneliktir.

III. GEREKÇE

Yapılan duruşmaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, incelenen dava dosyası içeriğine göre, sanığın müdafii atanması ve mütalaaya karşı süre talebi olmadığından savunma hakkının kısıtlanmadığına, hükmedilen ceza miktarı nedeniyle 5271 sayılı Kanun'un 231. maddesinin uygulanmamasına, takdiri indirim yapılmamasına dair Mahkemenin takdir ve gerekçesi yerinde görülmüş olup sanığın bozma sebebi dışındaki temyiz sebebinin reddine karar vermek gerekmiştir. Ancak;

5237 sayılı Kanun'un 3. maddesinde açıklanan "suç işleyen kişi hakkında işlenen fiilin ağırlığıyla orantılı ceza ve güvenlik tedbirine hükmolunur" şeklindeki "orantılılık" ilkesine uyulmadan ve somut olayın özellikleri gözetilip değerlendirilmeden, TCK'nın 61. maddesindeki ölçütlerin soyut olarak yazılması suretiyle orantısız şekilde kurulan hükümde alt sınırdan fazla uzaklaşılarak ceza tayini, Nedeniyle karar hukuka aykırı bulunmuştur.

IV. KARAR