Yargıtay 4. Ceza Dairesi E.2023/9514 K.2023/24981

Yerel Mahkemece kurulan 28.04.2015 tarihli mahkumiyet hükmü sonrası verilen ek kararın; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun'un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun'un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu'nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 262 nci maddesi gereği temyiz edenin ek kararı temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun'un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteminin süresinde olduğu,

aynı Kanun'un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir sebeplerin bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, sanığın eşinin, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 262 nci maddesi gereğince sanık hakkında kurulan mahkumiyet hükmünü temyize hak ve yetkisi bulunduğu anlaşıldığından temyiz talebinin sıfat yokluğundan reddine dair verilen 29.03.2023 tarihli ek kararın kaldırılması suretiyle ve Anayasa'nın 40 ıncı maddesinin ikinci, 5271 sayılı Kanun'un 232 nci maddesinin altıncı, 34 üncü maddesinin ikinci fıkraları ile 1412 sayılı Kanun'un 310 uncu maddesi gereğince,

kararda başvurulacak kanun yolu, süresi, mercii ve şeklinin kuşkuya yer vermeyecek şekilde açıkça gösterilmesi gerektiği halde, sanığın SEGBİS aracılığıyla yüzünde kurulan hükümde, adı geçenin ceza infaz kurumunda başka suçtan hükümlü olarak bulunması sebebiyle temyiz dilekçesinin cezaevi idaresine başvuru aracılığıyla da gönderilebileceğinin belirtilmemesi karşısında, 1412 sayılı Kanun'un 310 uncu maddesi gereği öğrenme üzerine yapılan temyiz isteminin süresinde olduğu belirlenerek gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Yerel Mahkemenin 28.04.2015 tarihli kararıyla sanık hakkında, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 125 inci maddesinin üçüncü fıkrasının (a) bendi, dördüncü fıkrası, 43 üncü ve 62 nci maddesi uyarınca hakaret suçundan mahkumiyet hükmü kurulmuş, kararın temyiz edilmediği gerekçesiyle 10.06.2015 tarihi itibarıyla kesinleştirme işlemi yapılmış, sanığın eşi 14.03.2023 tarihli dilekçesiyle temyiz talebinde bulunsa da bu hakkının olmadığı gerekçesiyle 29.03.2023 tarihli ek kararla temyiz istemi reddedilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın eşinin temyiz isteği, sanığın eşi olması nedeniyle temyiz hakkının bulunduğuna, bu nedenle ek kararın kaldırılmasına, infazın durdurulmasına ve dosyanın Yargıtaya gönderilmesi talebine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Sanığın başka bir suçtan ceza infaz kurumunda bulunmakta iken, disiplin soruşturmasına ilişkin evrak imzalatılacağı sırada, infaz koruma memuru ve kurum müdürü olan katılanlara yönelik hakaret suçunu işlediği Mahkemece kabul edilmiştir.

IV. GEREKÇE

1. Sanığın yargılama konusu eylemi için 5237 sayılı Kanun'un 125 inci maddesinin üçüncü fıkrasının (a) bendi uyarınca belirlenecek cezasının türü ve üst haddine göre, aynı Kanun'un 66 ncı maddesinin birinci fıkrasının (e) bendi gereği 8 yıllık olağan dava zamanaşımı öngörüldüğü anlaşılmıştır. 2. Sanık hakkında mahkumiyet hükmünün kurulduğu 28.04.2015 tarihinden temyiz incelemesi tarihine kadar dava zamanaşımını kesen ya da durduran bir neden olmadığı da gözetildiğinde, 8 yıllık olağan dava zamanaşımının gerçekleşmiş olduğu belirlenmiştir.

V. KARAR