Yargıtay 4. Ceza Dairesi E.2023/9616 K.2023/25707

Bölge Adliye Mahkemesince verilen ek kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun (5271 sayılı Kanun) 296 ncı maddesinin ikinci fıkrası uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin kararı temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. İlk Derece Mahkemesinin kararı ile sanığın görevi yaptırmamak için direnme suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 265 inci maddesinin birinci ve üçüncü fıkraları, 43 üncü ve 62 nci maddeleri uyarınca 8 ay 10 gün hapis cezasıyla cezalandırılmasına karar verilmiştir.

2. Bölge Adliye Mahkemesinin 23.02.2023 tarihli ve 2023/597 Esas, 2023/590 Karar sayılı kararıyla mahkumiyet hükmü kaldırılarak, sanığın beraatine hükmedilmiştir.

3. Bölge Adliye Mahkemesinin 27.03.2023 tarihli ve aynı sayılı ek kararıyla şikâyetçi vekilinin temyiz başvurusu hakkında, 5271 sayılı Kanun'un 296 ncı maddesinin birinci fıkrası gereği "temyiz isteminin kabule değer sayılmamasından dolayı reddine" karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Şikayetçi vekilinin temyiz istemi, ek kararın haksız olduğuna, bu nedenle kaldırılarak dosya kapsamındaki delillere aykırı olarak verilen beraat hükmünün bozulması talebine ilişkindir.

III. GEREKÇE

İcra takibine konu borcun alacaklısı olan şikâyetçi K.Ö. vekilinin, görevi yaptırmamak için direnme suçu yönünden doğrudan zarar gören sıfatının bulunmadığı, bu itibarla 5271 sayılı Kanun'un 237 nci maddesinin birinci fıkrası uyarınca anılan suçtan açılan kamu davasına katılma hakkının ve aynı Kanun'un 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği bu suçtan kurulan hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunmadığı anlaşılmakla, şikâyetçi vekilinin ek karara yönelik temyiz istemi yerinde görülmemiştir.

IV. KARAR