Yargıtay 4. Ceza Dairesi E.2023/9650 K.2025/15538

Yapılan ön inceleme neticesinde; sanık hakkında kurulan hükmün temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteminin süresinde olduğu, temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

İlk Derece Mahkemesince hakaret suçundan verilen mahkumiyet hükmüne yönelik sanık müdafiinin başvurusu üzerine Bölge Adliye Mahkemesi Ceza Dairesince istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafiinin temyiz istemi, kararın usul ve kanuna aykırı olduğuna, dinlenen tanık beyanlarının taraflı olduğuna, çelişkiler barındırdığına, fazla ceza verildiğine, cezanın ertelenmeme, hükmünde açıklanmasının geri bırakılmama gerekçelerinin yasal olmadığına yöneliktir.

III. GEREKÇE

Yapılan duruşmaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, incelenen dava dosyası içeriğine göre, polis memurlarının iddiayı doğrular nitelikteki beyanları, bu beyanların olay ve yakalama tutanağı ile uyumlu olması, sanık lehine olabilecek hükümlerin uygulanmama gerekçelerinin kararda gösterilmiş ve bunların yerinde görülmüş, temel cezanın da alt sınırdan belirlenmiş olması karşısında sanık müdafiinin diğer temyiz sebeplerinin reddine karar vermek gerekmiştir. Ancak;

Dosya kapsamından; sanık hakkında "Cumhurbaşkanına hakaret" suçundan Yalova Cumhuriyet Başsavcılığınca yürütülen soruşturma dosyasının bulunduğunun anlaşılması, Cumhurbaşkanına hakaret suçu ile birlikte kamu görevlisine karşı görevinden dolayı hakaret suçunun işlendiğinin kabulü halinde, eylemin tek olması nedeniyle, 5237 sayılı Kanun'un 44. maddesi gereğince daha ağır hüküm içeren 5237 sayılı Kanun'un 299. maddesi uyarınca hüküm kurulmasının gerekmesi karşısında, Cumhurbaşkanına hakaret suçundan yürütülen soruşturmanın akıbeti araştırılıp delillerin birlikte değerlendirilerek sonucuna göre sanığın hukuki durumunun belirlenmesi gerektiğinin gözetilmemesi nedeniyle hukuka aykırılık görülmüştür.

IV. KARAR