KÜNYE
4. Ceza Dairesi 2024/1031 E., 2026/2391 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 3 Şubat 2026
- Mahkemesi
- Ceza Dairesi
- Sayısı
- 2023/494 E. 2023/2028 K.
- Suç
- Hakaret
- Hükümler
- İstinaf başvurusunun esastan reddi
- Tebliğname görüşü
- Onama
Karar Metni
316 kelime·2 dk okuma·4 bölüm
Yapılan ön inceleme neticesinde; sanıklar hakkında verilen hükümlerin temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenin hükümleri temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteminin süresinde sunulduğu ve temyiz dilekçesinde temyiz sebebine yer verildiği, temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle gereği düşünüldü:
I. HUKUKÎ SÜREÇ
Sanık ... hakkında hakaret suçundan İlk Derece Mahkemesince verilen davanın reddine, sanıklar ..., ... hakkında beraat hükümlerine yönelik yapılan başvuru üzerine Bölge Adliye Mahkemesi Ceza Dairesince istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.
II. TEMYİZ SEBEPLERİ
Katılan vekilinin temyiz istemi; sanıkların suç duyurusuna konu haber içeriğini, tv yayını, internet medyası ve basılı olarak yayınladıklarına, 5237 sayılı Kanun'un 43/1. maddesi uyarınca aynı suçun değişik zamanlarda zincirleme olarak işlendiğine, sanık ... hakkında daha önce verilmiş olan cezanın yayınla ilgili olduğuna, iddianameye konu eylemin ise hem internet medyasında hem de basılı yayın organlarında yayınlandığına, davanın mükerrer olmadığına, sanığın üzerine atılı suçu alenen işlediğine, sanıklar ... ve ...'ın sanık ...'ın canlı yayında katılana yönelik hakaretlerini haberleştirerek üzerlerine atılı suçu işlediklerine, hükümlerin bozulması gerektiğine yöneliktir.
III. GEREKÇE
Yapılan duruşmaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, Mahkemenin yargılama sonuçlarına uygun şekilde oluşan inanç, takdir ve gerekçesi ile incelenen dava dosyası içeriğine göre, sanık ... hakkında davanın reddine, sanıklar ... ve ... hakkında beraat kararı verilmesinde hukuka aykırılık bulunmadığından katılan vekilinin temyiz sebepleri yerinde görülmemiştir.
IV. KARAR
Yargıtay 4. Ceza Dairesi, E. 2024/1031, K. 2026/2391, 3 Şubat 2026 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama