Yargıtay 4. Ceza Dairesi E.2024/10738 K.2026/1904

Yapılan ön inceleme neticesinde, sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteminin süresinde olduğu, temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı,

5237 sayılı Kanun'un 265/3. ve 265/4. maddelerinde düzenlenen “birden fazla kişi ile birlikte ve silahla işlenmesi” halinin görevi yaptırmamak için direnme suçunun daha ağır ceza verilmesini gerektiren nitelikli hâlleri olması nedeniyle, aynı Yasanın 66/3. maddesi uyarınca dava zamanaşımı sürelerinin hesabında bu durumun dikkate alınacağı öngörüldüğünden zamanaşımı süresinin dolmadığı tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Bozma üzerine, sanık hakkında yukarıda tarih ve sayısı belirtilen Yerel Mahkemenin kararı ile görevi yaptırmamak için direnme suçundan mahkûmiyet kararı verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz isteği; atılı suçu işlemediğine, lehine hükümlerin uygulanmadığına, bu nedenlerle ve resen görülecek nedenlerle hükmün bozulması talebine yöneliktir.

III. GEREKÇE

Sanığın savunmaları ile mağdurlar M.K., S.A. ve U.K'nın aşamalardaki beyanlarına ve mağdurlar hakkında alınan basit tıbbi müdahale ile giderilebilir niteliğindeki adli muayene raporlarına göre sanığın mahkumiyetine, engel sabıka kaydı ve suçlu kişiliği dikkate alındığında yeniden suç işlemeyeceği yönünde olumlu kanaat oluşmadığından hakkında 5237 sayılı Kanun'un 50., 51. ve 5271 sayılı Kanun'un 231. maddelerinin uygulanmamasına dair Mahkemenin takdir ve gerekçesi yerinde bulunmuş, sanığın temyiz sebeplerinin reddine karar vermek gerekmiştir.

Sanığa yükletilen görevi yaptırmamak için direnme eylemiyle ulaşılan çözümü haklı kılıcı zorunlu öğelerinin ve bu eylemin sanık tarafından işlendiğinin Kanuna uygun olarak yürütülen duruşma sonucu saptandığı, bütün kanıtlarla aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların temyiz denetimini sağlayacak biçimde ve eksiksiz sergilendiği, özleri değiştirilmeksizin tartışıldığı, vicdani kanının kesin, tutarlı ve çelişmeyen verilere dayandırıldığı, Eylemin doğru olarak nitelendirildiği ve Kanunda öngörülen suç tipine uyduğu,

Sanığın, mağdurların üzerine at arabasını sürmesi şeklinde gerçekleştirdiği eyleminde, at arabasının 5237 sayılı Kanun'un 6. maddesi kapsamında silah niteliğinde olduğu gözetilerek, 5237 sayılı Kanun'un 265/4. maddesinde düzenlenen artırımın uygulanması gerektiği gözetilmemiş ise de aleyhe temyiz olmadığından,

tekerrüre esas alınan mahkumiyetine konu suçun 5015 sayılı Kanun'un ek 5/1. maddesi uyarınca hükmolunan akaryakıt ve petrol kaçakçılığı suçu olması ve 15.04.2020 tarihinde Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 7242 sayılı Kanun'un 63. maddesindeki ve 5607 sayılı Kaçakçılıkla Mücadele Kanunu'na geçici 12. maddesindeki düzenleme karşısında, tekerrüre esas alınan bu ilam sebebi ile uyarlama yargılaması yapılıp yapılmadığı araştırılarak sonucuna göre tekerrür hükümlerinin uygulanıp uygulanmayacağı hususunun infaz aşamasında gözetilebileceği, anlaşıldığından, yapılan incelemede hukuka aykırılık görülmemiştir.

IV. KARAR