Yargıtay 4. Ceza Dairesi E.2024/10863 K.2026/1910

Sanık tarafından sunulan eski hale getirme ve temyiz isteği mahiyetindeki 21.03.20 23... .05.2023 tarihli dilekçelerdeki talepler yönünden, 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 42. maddesi gereğince karar verme yetkisi Yargıtay’a ait olduğu halde, Yerel Mahkemece anılan talebin reddine ilişkin verilen ek kararın hukuki değerden yoksun olduğu belirlenerek ve sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305. maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu,

karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi gereği başka suçtan hükümlü olan sanığın yüzüne karşı verilen gerekçeli kararda, Anayasanın 40/2. maddesi, 5271 sayılı Kanun'un 232/6. maddesi ve 34/2. maddesi ile kararda başvurulacak Kanun yolu, süresi, mercii ve şeklinin kuşkuya yer vermeyecek şekilde açıkça gösterilmesi gerektiği halde, başka suçtan cezaevinde hükümlü bulunan sanığın yüzüne karşı verilen kararı,

cezaevi idaresi aracılığıyla da temyiz edebileceğinin Kanun yolu açıklamasında bildirilmemesi suretiyle yanılgı oluşturulduğu, bu haliyle tefhimin yukarıda anılan kanun maddelerinde öngörülen yöntemlere uygun olarak yapılmadığından, 1412 sayılı Kanun'un 310. maddesi gereği, sanığın temyizinin süresinde olduğu anlaşılarak, ek kararın kaldırılmasına karar verilerek, aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKİ SÜREÇ

Sanık hakkında yukarıda tarih ve sayısı belirtilen Yerel Mahkemenin kararı ile hakaret suçundan mahkûmiyetine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz isteği; kararın yokluğunda verildiği, tebliğ edilmediği, eski hale getirme talebinin kabulü gerektiği, kararın bilgisi dışında kesinleştirildiği ve kararı temyiz ettiğine, vesaire ilişkindir.

III. GEREKÇE

1.Sanığın yargılamaya konu eylemi için, 5237 sayılı Kanun'un 125/3-a maddesi uyarınca belirlenecek cezasının türü ve üst sınırlarına göre aynı Kanun'un 66/1-e maddesi gereği 8 yıllık olağan zamanaşımı süresinin öngörüldüğü anlaşılmıştır. 2.5237 sayılı Kanun'un 67/2-d maddesi uyarınca zamanaşımı süresini kesen son işlemin sanık hakkında 26.02.2015 tarihli mahkumiyet kararı olduğu ve bu tarihten, temyiz incelemesi tarihine kadar, 8 yıllık olağan zamanaşımı süresinin gerçekleşmiş olduğu belirlenmiştir.

IV. KARAR