KÜNYE
4. Ceza Dairesi 2024/2062 E., 2026/3730 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 19 Şubat 2026
- Mahkemesi
- Ceza Dairesi
- Sayısı
- 2021/1239 E., 2021/1549 K.
- Suç
- Hakaret
- Hüküm
- Beraat
- Tebliğname görüşü
- Düzeltilerek onama
Karar Metni
263 kelime·1 dk okuma·4 bölüm
Yapılan ön inceleme neticesinde sanık hakkında kurulan hükmün temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteminin süresinde yapıldığı, temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle, gereği düşünüldü:
I. HUKUKÎ SÜREÇ
Sanık hakkında verilen mahkumiyet hükmü Bölge Adliye Mahkemesince kaldırılarak sanığın beraatine ve istinaf başvurusunun düzeltilerek esastan reddine karar verilmiştir.
II. TEMYİZ SEBEPLERİ
Cumhuriyet savcısının temyiz istemi özetle; sanığın eyleminin üzerine atılı suçu oluşturduğuna ilişkindir.
III. GEREKÇE
Yapılan duruşmaya, toplanan delillere, Mahkemenin yargılama sonucuna uygun şekilde oluşan inanç, takdir ve gerekçesi ile incelenen dava dosyası içeriğine göre, sanık hakkında beraat kararı verilmesinde hukuka aykırılık bulunmadığından Cumhuriyet savcısının temyiz sebepleri yerinde görülmemiş, Kurulan hükümde; Yargıtay tarafından düzeltilmesi mümkün görülen, beraat kararının dayanağını oluşturan uygulama maddesinin 5271 sayılı Kanun'un 223/2. maddesinin (a) bendi yerine (c) bendi olarak gösterilmesi dışında bir isabetsizlik bulunmamıştır
IV. KARAR
Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle Cumhuriyet savcısının temyiz istemi yerinde görüldüğünden, Bölge Adliye Mahkemesi Ceza Dairesi kararının 5271 sayılı Kanun'un 302/2. maddesi gereği BOZULMASINA, bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden 5271 sayılı Kanun'un 303. maddesi gereği hüküm fıkrasından "CMK'nın 223/2-c" ibaresi çıkartılıp yerine "5271 sayılı Kanun'un 223/2-a" ibaresi eklenmek suretiyle, tebliğnameye uygun olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN DÜZELTİLEREK ONANMASINA,
Yargıtay 4. Ceza Dairesi, E. 2024/2062, K. 2026/3730, 19 Şubat 2026 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama