Yargıtay 4. Ceza Dairesi E.2024/2306 K.2025/2664

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteğinin süresinde olduğu, temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Yukarıda tarih ve sayısı belirtilen incelemeye konu Yerel Mahkemenin kararı ile sanık hakkında görevi yaptırmamak için direnme suçundan mahkumiyet hükmü kurulmuştur.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafinin temyiz istemi, yeterli delilin bulunmadığına, şikayetçilerin iddialarının soyut olduğuna, kararın bozulması gerektiğine vesaire yöneliktir.

III. GEREKÇE

Sanığın savunması, katılan ve şikayetçilerin beyanları, tutanaklar ve tüm dosya kapsamı karşısında, sanığın üzerine atılı suçu işlediğine dair Mahkemenin takdirinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Sanığa yükletilen görevi yaptırmamak için direnme eylemiyle ulaşılan çözümü haklı kılıcı zorunlu öğelerinin ve bu eylemin sanık tarafından işlendiğinin Kanun'a uygun olarak yürütülen duruşma sonucu saptandığı, bütün kanıtlarla aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların temyiz denetimini sağlayacak biçimde ve eksiksiz sergilendiği, özleri değiştirilmeksizin tartışıldığı, vicdani kanının kesin, tutarlı ve çelişmeyen verilere dayandırıldığı,

Eylemin doğru olarak nitelendirildiği ve Kanunda öngörülen suç tipine uyduğu,

1412 sayılı Kanun'un 326/son maddesindeki cezayı aleyhe değiştirme yasağı cezanın tür ve miktarına dair olup bu kapsamda Mahkemece 5237 sayılı Kanun'un 61. maddesine göre hüküm kurularak tüm artırım ve indirimler uygulanmak suretiyle cezanın şahsileştirilmesinden sonra bulunan sonuç ceza önceki hükümde verilen cezadan ağır ise infazın önceki hüküm üzerinden gerçekleştirilmesi gerektiği, incelemeye konu hükümde Mahkemece neticeten hükmedilen 6 ay 20 gün hapis cezasının 5237 sayılı Kanun'un 50/1-a maddesi uyarınca adli para cezasına çevrildikten sonra belirlenen cezanın, cezayı aleyhe değiştirme yasağı gereği infazın 9350 TL adli para cezası üzerinden yapılması gerektiği gözetilmemiş ise de bu hususun sonuca etkili olmadığı anlaşıldığından, yapılan incelemede hukuka aykırılık görülmemiştir.

IV. KARAR