Yargıtay 4. Ceza Dairesi E.2024/3115 K.2024/7575

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun'un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun'un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu'nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenlerin hükmü temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun'un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteklerinin süresinde olduğu,

aynı Kanun'un 317 nci maddesi gereği temyiz isteklerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı, yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKİ SÜREÇ

Bozma üzerine, yukarıda tarih ve sayısı belirtilen Mahkeme kararı ile, sanık hakkında fuhuş suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 227 nci maddesinin ikinci fıkrası, 62 nci, 53 üncü ve 58 inci maddeleri uyarınca, 1 yıl 8 ay hapis ve 80 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluklarına ve verilen cezasının mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine, karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

1.Sanık müdafiinin temyiz isteğinin, süre tutum dilekçesi sunduğu ve gerekçeli kararın tebliğini istediğine ilişkin olduğu anlaşılmıştır.

2.Sanığın temyiz isteğinin; unsurları itibarıyla oluşmayan suçtan beraatine karar verilmesi gerektiğine, mağdurları tanımadığına, atılı suçları işlemediğine, hakkında lehe hükümlerin uygulanmadığına, koşulları oluşmadığı halde tekerrür hükümlerinin uygulanmasının hukuka aykırı olduğunu ve resen görülecek nedenlerle hükmün bozulması talebine yönelik olduğu anlaşılmıştır.

III. OLAY VE OLGULAR

1.Katılanın, sanık tarafından cep telefonundan aranarak elinde kız kalmadığını söyleyip Beyşehir İlçesine gelmesini istemesi üzerine, bakmak zorunda olduğu çocukları olması nedeniyle teklifi kabul ettiğini, 15.05.2014 tarihinde Beyşehir ilçesine geldiğini ve sanığın evine gittiklerini, sanığın kendisini yaklaşık dokuz kişiye 60-70 TL karşılığında pazarladığını, bu şahıslar ile sanığın evinde ilişkiye girdiğini, sanığın ev parası olarak bu kişilerden 30 TL para aldığını,

16.05.2014 tarihinde de yaklaşık on kişi ile birlikte olduğu müşterinin verdiği bahşişi sanığa vermemesi nedeniyle aralarında çıkan tartışmada darp edildiği şeklindeki şikâyeti üzerine sanık hakkında, katılanın fuhşuna aracılık ederek yer temin ettiği iddiasıyla fuhuş suçundan açılan davada, katılanın aşamalardaki beyanları ile tanıklar A.Ç., M.Y.'nin beyanlarına göre sanığın atılı suçu işlediği Yerel Mahkemece kabul olunmuştur.

2. Sanığın atılı suçlamayı kabul etmediği anlaşılmıştır. 3. Tanıklar A.Ç. ile M.Y.'nin beyanları dosya içinde mevcuttur.

IV. GEREKÇE

A.

Sanık ile Müdafiinin Temyiz Sebepleri Yönünden Tüm dosya kapsamına, katılanın aşamalardaki beyanları ile tanıklar A.Ç.ile M.Y.'nin beyanlarına göre sanığın atılı suçu işlediğine, sanığın eylemlerinin yoğunluğu ve mağdur sayısı nazara alınarak bir daha suç işlemeyeceği yönünde olumlu kanaat oluşmaması nedeniyle, 5237 sayılı Kanun'un 50 nci ve 51 inci maddeleri ile 5271 sayılı Kanun'un 231 inci maddesinin uygulanmamasına dair Mahkemenin takdir ve gerekçesinde hukuka aykırılık bulunmadığı anlaşılmıştır. B.

Sair Temyiz Sebepleri Yönünden Sanığa yükletilen fuhuş eylemiyle ulaşılan çözümü haklı kılıcı zorunlu öğelerinin ve bu eylemin sanık tarafından işlendiğinin Kanun'a uygun olarak yürütülen duruşma sonucu saptandığı, bütün kanıtlarla aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların temyiz denetimini sağlayacak biçimde ve eksiksiz sergilendiği, özleri değiştirilmeksizin tartışıldığı, vicdani kanının kesin, tutarlı ve çelişmeyen verilere dayandırıldığı, Eylemin doğru olarak nitelendirildiği ve Kanun'da öngörülen suç tipine uyduğu,

Bir suç işleme kararının icrası kapsamında, değişik zamanlarda aynı mağdurun birden fazla kez fuhuş yapmasına aracılık yapılması şeklindeki eylemlerde ayrıca 5237 sayılı Kanun'un 43 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca zincirleme suç hükümlerinin uygulanması gerektiği gözetilmemiş ise de, aleyhe temyiz olmadığından,

Tekerrür hükümleri uygulanırken birden fazla suçtan hükümlülüğü içeren ilamdaki hangi cezanın tekerrüre esas alındığı gösterilmemiş ise de, 5275 sayılı Kanun'un 108 inci maddesinin ikinci fıkrası gereğince en ağır cezayı içeren hükümlülüğün infaz aşamasında gözetilebileceğinden, Bu hususların bozma nedeni yapılamayacağı, Anlaşıldığından, Eleştiri dışında hukuka aykırılık görülmemiştir.

V. KARAR