Yargıtay 4. Ceza Dairesi E.2024/3462 K.2026/4326

Yapılan ön inceleme neticesinde; sanık hakkında verilen hükmün temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteminin süresinde sunulduğu ve temyiz dilekçesinde temyiz sebebine yer verildiği, temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Sanık hakkında hakaret suçundan İlk Derece Mahkemesince verilen mahkûmiyet hükmüne yönelik Bölge adliye mahkemesi ceza dairesince istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz istemi, kendi hastasının sırası gelmesine karşın başkasının muayene edilmesi üzerine sıranın kendilerinin olduğunu söylediğine ancak katılana hakaret etmediğine ve beraat kararı verilmesi gerektiğine yöneliktir.

III. GEREKÇE

Yapılan duruşmaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, incelenen dava dosyası içeriğine göre, sanığın ikrar niteliğindeki beyanları, katılan ve tanık anlatımları ile tüm dosya kapsamı doğrultusunda sanığın atılı suçu işlediğine yönelik Mahkemenin takdir ve gerekçesinde hukuka aykırılık görülmemiş ve bu yöndeki temyiz sebeplerinin reddine karar vermek gerekmiştir.

Ancak;

1. Olayın çıkış sebebi ve gelişimi üzerinde durularak katılandan kaynaklanan haksız hareketin ne olduğu açıklanıp tartışılmadan, suçun haksız tahrik altında işlenildiği kabul edilerek verilen cezada indirim yapılması,

2. Kabule göre de; özel nitelikte olan ve daha lehe hükümler içeren 5237 sayılı Kanun'un 129. maddesi yerine genel tahrik kurumunu düzenleyen aynı Kanun'un 29. maddesi ile hüküm kurulması hukuka aykırı görülmüştür.

IV. KARAR