Yargıtay 4. Ceza Dairesi E.2024/3810 K.2026/4923

Yapılan ön inceleme neticesinde, sanık hakkında hakaret suçundan kurulan hükmün temyiz edilebilir olduğu, temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilip, şikayetçinin 04.04.2022 tarihli dilekçesinde katılma talebinde bulunmasına rağmen bu hususta karar verilmemiş ise de, 5271 sayılı Kanun'un 237/2. maddesi gereğince, şikâyetçinin davaya katılan olarak kabulüne karar verilerek gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Sanık hakkında hakaret suçundan İlk Derece Mahkemesince verilen ceza verilmesine yer olmadığı hükmüne yönelik yapılan başvuru üzerine Bölge Adliye Mahkemesi Ceza Dairesince istinaf başvurusunun esastan reddi kararı verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Katılan vekilinin temyiz istemi; suçun sübutuna, 5237 sayılı Kanun'un 129/1. maddesinin uygulanma koşullarının oluşmadığına, eleştiri hakkının olayda mevcut olmadığına ve hakaret suçunun unsurlarının oluştuğundan bahisle kararın bozulması gerektiğine yöneliktir.

III. GEREKÇE

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede, başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak, sanığın Facebook isimli sitede katılana ait görselin altına yaptığı yorum içeriğinin, katılanın daha önce yaptığı paylaşıma karşılık tepki olarak yaptığına dair savunmasına Mahkemece itibar edilmiş ve sanık hakkında, katılanın önceki paylaşımının 5237 sayılı Kanun'un 129/1. fıkrasındaki haksız bir fiile karşılık olarak sanık tarafından suça konu yorumun yapıldığı gerekçesiyle ceza verilmesine yer olmadığı kararı verilmiş ise de katılanın önceki paylaşımının sanığa yönelik haksız fiil teşkil etmemesi ve anılan maddenin olayda uygulama alanı bulmadığı gözetilmeyerek sanık hakkında 5237 sayılı Kanun'un 129/1. maddesinin uygulanması,

Hukuka aykırı görülmüştür.

IV. KARAR