Yargıtay 4. Ceza Dairesi E.2024/6555 K.2026/6599

Yapılan ön inceleme neticesinde; sanık hakkında kurulan hükmün temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteminin süresinde yapıldığı, temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği ve temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Hakaret suçundan, İlk Derece Mahkemesince kurulan mahkûmiyet hükmüne yönelik istinaf başvurusu, Bölge Adliye Mahkemesince esastan reddedilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafiinin temyiz sebepleri özetle; usûl ve yasaya aykırı karar verildiğine, hükmün açıklanmasının koşullarının oluşmadığına, uzlaştırma hükümlerinin uygulanmadığına, sanığın atılı suçu işlemediğine, isnat edilen suçun unsurları itibarıyla oluşmadığına, şikâyetçilerin beyanlarının alınmadığına ve eylemin kamu görevlisine görevi nedeniyle hakaret olarak değerlendirilemeyeceğine ilişkindir.

III. GEREKÇE

Sanık savunması, katılanların beyanları, 27.10.2016 tarihli tutanak içeriği ve tüm dosya kapsamıyla, Mahkemenin takdir ve gerekçesi yerinde bulunduğundan, temyiz sebeplerinin reddine karar verilmesi gerekmiştir.

Sanığa yükletilen hakaret eylemiyle ulaşılan çözümü haklı kılıcı zorunlu öğelerinin ve bu eylemin sanık tarafından işlendiğinin Kanuna uygun olarak yürütülen duruşma sonucu saptandığı, bütün kanıtlarla aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların temyiz denetimini sağlayacak biçimde ve eksiksiz sergilendiği, özleri değiştirilmeksizin tartışıldığı, vicdani kanının kesin, tutarlı ve çelişmeyen verilere dayandırıldığı.

Eylemin doğru olarak nitelendirildiği ve Kanunda öngörülen suç tipine uyduğu, Anlaşılmış, hükümde Yargıtay tarafından düzeltilmesi mümkün görülen "Aile ve Sosyal Politikalar İl Müdürlüğü Çocuk Destek Merkezinde gerçekleşen hakaret eyleminde aleniyet unsurunun oluşmadığı gözetilmeden, 5237 sayılı Kanun'un 125/4. maddesinin uygulanması" dışında bir hukuka aykırılık görülmemiştir.

IV. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle sanık müdafiinin temyiz isteği yerinde görüldüğünden Bölge Adliye Mahkemesi Ceza Dairesi kararının 5271 sayılı Kanun'un 302/2. maddesi gereği BOZULMASINA, bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Kanun’un 303. maddesi gereği, 5237 sayılı Kanun'un 125/4. maddesinin tatbikine dair kısım karardan çıkartılarak, uygulamaya göre "sonuç adli para cezasının 7600 TL olarak belirlenmesi" suretiyle, Tebliğname’ye kısmen uygun olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN DÜZELTİLEREK ONANMASINA, Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun'un 304. maddesi uyarınca Adıyaman