Yargıtay 4. Ceza Dairesi E.2024/6947 K.2024/12506

Sanığın görevi yaptırmamak için direnme suçundan mahkumiyetine dair yukarıda tarih ve sayısı belirtilen incelemeye konu Yerel Mahkeme kararının, Adalet Bakanlığı tarafından kanun yararına bozulmasının istenilmesi üzerine, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 10.07.2024 tarihli ve KYB- 2024/57354 sayılı Tebliğnamesi ile dava dosyası Daireye gönderilmekle, gereği düşünüldü:

I. İSTEM

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, kanun yararına bozma isteminin;

Dosya kapsamına göre, sanığın sabıkasında görünen Bursa 15.Asliye Ceza Mahkemesinin 2010/21 esas, 2013/39 sayılı ilamında tekerrür uygulandığından, sanığın cezasının ikinci kez mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesi gerektiği anlaşılmış ise de, sanık hakkında yapılan yargılama sonucunda Bandırma 3. Asliye Ceza Mahkemesinin 03/05/2016 tarihli kararı ile ilk kez mükerrir olduğu kabul edilerek cezasının mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine karar verilmesi üzerine kararın sanık tarafından temyiz edildiği,

5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 307/5. maddesinde yer alan, "Hüküm yalnız sanık tarafından veya onun lehine Cumhuriyet savcısı veya 262 nci maddede gösterilen kimselerce temyiz edilmişse, yeniden verilen hüküm, önceki hükümle belirlenmiş olan cezadan daha ağır olamaz" şeklindeki hükümler gereğince, sanık yönünden bu hususta aleyhe temyiz olmadığı, bu nedenle

sanık hakkında Yargıtay 4. Ceza Dairesinin 03/01/2022 tarihli ilamından önce tayin olunan cezanın birinci kez mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine karar verilmesinin sanık lehine kazanılmış hak teşkil edeceği, bu nedenle Bursa 15.Asliye Ceza Mahkemesinin 2010/21 esas, 2013/39 sayılı ilamı esas alınarak sanığın cezasının birinci kez mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine karar verilmesi gerektiği gözetilmeden, sanığın adli sicilinde yer almayan ve sanığa ait olmayan Bursa 15. Asliye Ceza Mahkemesinin 2015/1612 esas, 2016/573 sayılı kararı esas alınarak sanığın cezasının ikinci kez mükerirlere özgü olarak infaz rejimine göre çektirilmesine ve infazından sonra denetimli serbestlik tedbiri uygulanmasına ilişkin yazılı şekilde karar verilmesinde,

İsabet görülmemiştir.

Şeklindeki gerekçeye dayandığı anlaşılmıştır.

II. GEREKÇE

1412 sayılı Kanun, 5320 sayılı Kanun'un 8. maddesi uyarınca 326/4. maddesinde ; “Hüküm yalnız sanık tarafından veya onun lehine Cumhuriyet savcısı veya 291. maddede gösterilen kimseler tarafından temyiz edilmişse, yeniden verilen hüküm, evvelki hükümle tayin edilmiş olan cezadan daha ağır olamaz.” şeklinde yasal düzenlemeye yer verilmiştir.

01.06.2005 tarihinde yürürlüğe giren 5271 sayılı Kanun'un 307/4. maddesinde fıkrasında da; “Hüküm yalnız sanık tarafından veya onun lehine Cumhuriyet savcısı veya 262 maddede gösterilen kimselerce temyiz edilmişse, yeniden verilen hüküm, önceki hükümle belirlenmiş olan cezadan daha ağır olamaz.” düzenlemesine yer verilmek suretiyle, aleyhe bozmama ilkesi korunmuştur.

Kanunun açık düzenlemesinden de anlaşılacağı üzere; yaptırım ve sonuçları aleyhe değiştirme yasağının kapsamı ceza ve yaptırım miktarı ile sınırlıdır. Sanık veya onun lehine ilgililer tarafından temyiz davası açıldığında, lehe bozma üzerine yeniden kurulan hükümle belirlenen cezanın ve sonucun önceki hükümle belirlenen cezadan ve sonuçtan daha ağır olmamasıdır.

İncelenen somut olayda; sanık hakkında 5237 sayılı Kanun'un 106/1. maddesinin ikinci cümlesi uyarınca tehdit suçundan 1 ay 7 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına ve anılan Kanun'un 58. maddesi gereğince birinci kez mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine karar verildiği, bu kararın sanık müdafii tarafından temyizi üzerine Dairemizce basit yargılama usulünün değerlendirilmesi gerektiğinden bahisle bozulduğu,

bozma sonrasında görevi yaptırmamak için direnme suçundan sanığın 5237 sayılı Kanun'un 265/1, 43/1. maddeleri gereğince 7 ay 15 gün hapis cezası ile cezalandırılıp 1412 sayılı Kanun'un 326/son maddesi uyarınca sonuç cezanın 1 ay 7 gün hapis cezası olarak belirlenmesine ve cezasının anılan Kanun'un 58. maddesi gereğince ikinci kez mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine dair karar verildiği,

Bursa 15.Asliye Ceza Mahkemesinin 2010/21 esas, 2013/39 sayılı ilamı esas alınarak sanığın cezasının birinci kez mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine karar verilmesi gerektiği gözetilmeden," cezayı aleyhe değiştirme" yasağına aykırı olarak sanığın adli sicilinde yer almayan ve sanığa ait olmayan Bursa 15. Asliye Ceza Mahkemesinin 2015/1612 esas, 2016/573 sayılı kararı esas alınarak sanığın cezasının ikinci kez mükerirlere özgü olarak infaz rejimine göre çektirilmesine ve infazından sonra denetimli serbestlik tedbiri uygulanmasına ilişkin yazılı şekilde karar verilmesinde,

Kanun'a aykırı olup kanun yararına bozma talebi yerinde görülmüştür.

III. KARAR

1. Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının düzenlediği tebliğnamedeki düşünce yerinde görüldüğünden KABULÜNE,

2. Sanık hakkında görevi yaptırmamak için direnme suçundan mahkumiyetine ilişkin Bandırma 3.Asliye Ceza Mahkemesinin, 01.02.2023 tarihli ve 2022/ 227 Esas, 2023/109 Karar sayılı kararının, 5271 sayılı Kanun’un 309. maddesi gereği, oy birliğiyle KANUN YARARINA BOZULMASINA,

3. Bozma nedenine göre karardaki hukuka aykırılığın, 5271 sayılı Kanun’un 309/4-d maddesi uyarınca, Yargıtay tarafından düzeltilmesi gerektiğinden tekerrür hükümlerinin uygulanmasına ilişkin 9 nolu bendin çıkarılıp yerine "Sanığın Bursa 15. Asliye Ceza Mahkemesinin 2010/21 E., 2013/39 K. sayılı ilamına göre mükerrir olduğu anlaşıldığından 5237 sayılı Kanun'un 58/1-6 maddesi gereğince mükerrirlere özgü infaz rejiminin uygulanmasına ibaresinin eklenmesi ve kararın diğer yönlerinin olduğu gibi bırakılmasına,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,