Yargıtay 4. Ceza Dairesi E.2024/8333 K.2024/12568

Dairemizce verilen 03.12.2019 tarihli ve 2015/22298 Esas, 2019/18746 Karar sayılı ilamına karşı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 11.09.2024 tarihli ve KD-2024/92457 sayılı itirazı üzerine yapılan inceleme neticesinde. 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 308/1. maddesinde belirtilen kanunî süresinde yapılan itiraz başvurusu üzerine dava dosyası, aynı Kanun’un 308/2. maddesi gereği Dairemize gönderilmekle gereği düşünüldü:

I. İTİRAZ SEBEPLERİ

Sanığın yargılama aşamasında en son olarak bildirdiği adrese, Tebligat Kanunu'nun 10. maddesine göre gerekçeli karar tebligatı çıkartılmayarak, aynı Kanun'un 21/2. maddesi gereğince mernis şerhli şekilde çıkartılan ve 20.03.2015 tarihinde tebliğ edilen karar tebligatının usulsüz olması nedeniyle, sanığın gerekçeli karardan haberdar edilmeyerek, savunma ... kısıtlandığından, Yüksek Daire kararına karşı sanık lehine 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 308. maddesi uyarınca itiraz olağanüstü kanun yoluna başvurulduğuna ilişkindir.

II. GEREKÇE

Dairemizin 03.12.2019 tarihli temyiz isteğinin reddine dair ek kararın onanması ile itiraz üzerine kararın kaldırıldığı tarih arasında geçen süre de dikkate alındığında zamanaşımının dolmadığı belirlendiğinden tebliğnamedeki düşme görüşüne iştirak edilmemiştir.

Sanık hakkında kurulan hükümlere ilişkin olarak, sanık savunması, katılan anlatımları, tanık S.C.E.'nin beyanları ile adli rapor içerikleri karşısında, Mahkemenin suçun sübutuna ilişkin takdir ve gerekçesinde isabetsizlik bulunmadığı anlaşılmış olup, sanığın ve katılanın bozma sebebi dışındaki temyiz istekleri ile vesair nedenler yerinde görülmemiştir.

1. Sanığın tehdit eylemini birden fazla kişi tarafından birlikte ve silahla gerçekleştirdiğinin kabul edilmesi karşısında, 5237 sayılı Kanun'un 61. maddesi gereğince temel ceza belirlenirken, aynı Kanun'un 106/2. maddesinin (a) ve (c) bentlerindeki iki nitelikli hal gerçekleştiğinden alt sınırdan uzaklaşmak suretiyle cezanın tayin edilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

2. Hakaret suçundan mağdur sayısı dikkate alındığında hükümde 5237 sayılı Kanun'un 43/2. maddesinin tatbiki sırasında artırım oranında alt sınırdan uzaklaşılması gerektiğinin gözetilmemesi,

3. Sanığın tekerrüre esas alınan ilamına ilişkin olarak hüküm tarihinden sonra Bilecik Asliye Ceza Mahkemesinin 11.05.2015 tarihli 2015/1 Esas 2015/683 sayılı kararı ile hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verildiği, suç tarihi itibarıyla sanığın başkaca tekerrüre esas ilamı bulunmadığı belirlendiğinden sanık hakkında 5237 sayılı Kanun'un 58. maddesinin uygulanıp uygulanmayacağı husunda yeniden değerlendirme yapılmasında zorunluluk bulunduğu anlaşıldığından karar bu yönlerden hukuka aykırı bulunmuştur.

III. KARAR