Yargıtay 4. Ceza Dairesi E.2025/12324 K.2026/3969

Kanunu'nun 125/1, 125/4, 62/1 ve 52/2. maddeleri gereğince 4.350,00 Türk lirası adli para cezası ile cezalandırılmasına, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 231/5. maddesi gereğince hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına dair İstanbul

68. Asliye Ceza Mahkemesinin 03.03.2025 tarihli ve 2024/365 Esas, 2025/179 Karar sayılı kararının, Adalet Bakanlığı tarafından kanun yararına bozulmasının istenilmesi üzerine, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 18.11.2025 gün ve 2025/130676 sayılı Tebliğnamesi ile dava dosyası Daireye gönderilmekle, gereği düşünüldü:

I. İSTEM

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma isteminin.

“Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 10/04/2018 tarihli ve 2014/15-487 esas, 2018/151 sayılı kararında belirtildiği üzere, temyiz ve istinaf kanun yollarından geçmeksizin kesinleşen hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına ilişkin kararların ülke sathında uygulama birliğine ulaşmak ve ciddi boyutlara ulaşan hukuka aykırılıkların toplum ve birey açısından hukuk yararına giderilmesi amacıyla olağanüstü bir kanun yolu olan kanun yararına bozma konusu yapılabileceği nazara alınarak yapılan incelemede, Dosya kapsamına göre, sanığın sosyal medya üzerinden müştekiye hakaret ettiği gerekçesiyle anılan suçtan mahkumiyetine karar verilmiş ise de,

müşteki vekilinin 12/09/2024 tarihli dilekçesi ile şikayetten vazgeçtiklerini beyan etmesi, sonraki dilekçelerinde ise şikayetlerinin devam ettiğini belirtmiş olduğu, ancak şikayetten vazgeçmeden vazgeçmenin mümkün olmaması sebebiyle bu durumun sonuca etkili olmayacağı ve sanığın 22/11/2024 tarihli savunmasında şikayetten vazgeçmeyi kabul ettiğini beyan etmesi karşısında, sanık hakkında soruşturulması ve kovuşturulması şikayete bağlı sesli,

yazılı veya görüntülü bir ileti ile hakaret suçundan 5237 sayılı Kanun'un 73/4. maddesi ile 5271 sayılı Kanun’un 223/8. maddeleri gereğince şikayet yokluğu nedeniyle düşme kararı verilmesi gerektiği gözetilmeksizin, yazılı şekilde karar verilmesinde isabet görülmemiştir.” Şeklindeki gerekçeye dayandığı anlaşılmıştır.

II. GEREKÇE

5237 sayılı Kanun'un 131/1. maddesinde “Kamu görevlisine karşı görevinden dolayı işlenen hariç; hakaret suçunun soruşturulması ve kovuşturulması, mağdurun şikâyetine bağlıdır." hükmüne yer verildiği, Aynı Kanun'un 73/4. maddesinde ise, “Kovuşturma yapılabilmesi şikayete bağlı suçlarda kanunda aksi yazılı olmadıkça suçtan zarar gören kişinin vazgeçmesi davayı düşürür." hükümleri düzenlenmiştir.

5271 sayılı Kanun'un 223/8. maddesinde “Türk Ceza Kanununda öngörülen düşme sebeplerinin varlığı yada soruşturma yada kovuşturma şartının gerçekleşmeyeceğinin anlaşılması hallerinde, davanın düşmesine karar verilir." hükmü yer almaktadır. İncelenen somut olayda.

Her ne kadar hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararı açıklandığında, olağan yasa yoluyla denetime tabi olacak ise de, 18/06/2024 tarihli, 6545 sayılı Kanun ile CMK'nın 231/8. maddesinde yapılan değişiklik sonrası sanık hakkında hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararı verilmesinin yeniden hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararı verilmesine engel teşkil etmesi karşısında, Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 10/04/2018 tarih, 2014/15-587 esasa,

2018/151 sayılı kararında da belirtildiği üzere açık hukuka aykırılık içeren hallerin kanun yararına bozma yoluyla da denetlenmesinin AİHS'nin 6. maddesiyle güvence altına alınan adil yargılama ilkesinin de gereği olarak kanun yararına bozma konusu yapılabileceği Dairemizce kabul edilerek yapılan incelemede, Mağdur vekilinin 12.09.2024 tarihli dilekçe ile şikayetten vazgeçtiği, sanığın 22.11.2024 tarihli duruşmada şikayetten vazgeçmeyi kabul ettiği,

03.03.2025 tarihli dilekçe ile mağdur vekili şikayetin devam ettiğini belirtmiş ise de şikayetten vazgeçmeden vazgeçmenin mümkün olmadığı buna rağmen 5237 sayılı Kanun'un 125/1. maddesi uyarınca sanık hakkında mahkumiyet hükmü kurulduğu anlaşılmıştır. 5237 sayılı Kanun'un 73/4. ve 5271 sayılı Kanun'un 223/8. maddesi uyarınca, kovuşturma şartının ortadan kalkması ve bir düşme sebebi bulunduğundan davanın düşmesine karar verilmesi gerektiği kabul edilmelidir.

III. KARAR

1. Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma isteminin KABULÜNE, 2. Hakaret suçundan sanık hakkında İstanbul 68. Asliye Ceza Mahkemesinin 03.03.2025 tarihli ve 2024/365 Esas, 2025/179 Karar sayılı kararının 5271 sayılı Kanun’un 309/3. maddesi gereği, oy birliğiyle KANUN YARARINA BOZULMASINA, 3. 5271 sayılı Kanun'un 309/4. maddesinin (d) bendi uyarınca karardaki hukuka aykırılık, hükmün Yargıtay tarafından düzeltilmesini gerektirmekle.