Yargıtay 4. Hukuk Dairesi E.2006/14593 K.2007/13508

818 S. BORÇLAR KANUNU [ Madde 47 ]

"İçtihat Metni"

Davacı Nezahat vekili tarafından, davalı İbrahim ve diğerleri aleyhine 06.06.2002 gününde verilen dilekçe ile maddi ve manevi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın ve birleşen karşı davanın reddine dair verilen 13.06.2006 günlü kararın Yargıtay'ca incelenmesi davalı-karşı davacılar vekili ile davacı vekili taraflarından süresi içinde istenilmekle, temyiz dilekçelerinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

1-

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasaya uygun gerektirici nedenlere, özellikle delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davalı-karşı davacıların tüm, davacı-karşı davalının ise aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları reddedilmelidir.

2-

Davacı-karşı davalının diğer temyiz itirazlarına gelince; dava hakaret, tehdit ve mala zarar verme eylemleri nedeniyle maddi ve manevi tazminat isteklerine ilişkindir.

Mahkemece davanın tümden reddine karar verilmiş ve karar davacı-karşı davalı ve davalı-karşı davacılar tarafından da temyiz edilmiştir.

Dava konusu edilen eylemler nedeniyle davalılar İbrahim ve Ramazan hakkında açılmış olan ceza davasında tehdit suçunu işledikleri anlaşılarak mahkumiyet kararı verilmiş olup, bu karar kesinleşmiştir.

Ceza Mahkemesince verilen hükümlülük kararındaki kesinleşen maddi vakıaların hukuk hakimini bağlayacağı tartışmasız kabul edilmek gerekir. Somut olayda, Ceza Mahkemesince davalının davacıya karşı suç teşkil edecek biçimde hukuka aykırı davrandığı belirlenmiştir. Sorun; tehdit suçundan dolayı, tehdit edilenin kişilik değerlerinin saldırıya uğrayıp uğramadığıdır. Hukuki yapısı itibariyle tehdit, başkasının ağır ve haksız bir zarara uğratılacağının bildirilmesidir.

Davaya konu olayda da davalılar, davacıyı ölümle tehdit etmiştir. Bu sözlerin davalılar tarafından davacıya söylendiği sabittir. Bu şekildeki söz ve eylemin davacının yaşama güvenliğini ve dolayısıyla ruh bütünlüğünü bozacağı, güven içinde yaşama duygusunu zayıflatacağı, onun toplum içerisinde güvenli ve onurlu yaşama güvencesini zayıflatacağı ve giderek de ortadan kaldıracağı açıktır.

Davalıların eyleminin, ilgilinin kişilik değerlerinde yaratacağı olumsuz sonuçlar nedeniyle saldırı oluşturacağı kabul edilmelidir.

Bu bakımdan mahkemece tehdit eylemi nedeniyle manevi tazminata hükmedilmesi gerekirken, yazılı şekilde davanın tümden reddine karar verilmiş olması doğru görülmemiş, bu nedenle kararın bozulması gerekmiştir.