Yargıtay 4. Hukuk Dairesi E.2009/10091 K.2010/5683

Davacı ... ve diğeri vekili Av ... tarafından, davalı ... ve diğeri aleyhine 03/06/2005 gününde verilen dilekçe ile tek taraflı yaralamalı trafik kazasına dayanan maddi ve manevi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 10/04/2009 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davacılar vekili ve davalılar taraflarından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçelerinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

Dava, trafik kazası nedeniyle yaralanmadan dolayı uğranılan maddi ve manevi zararın ödetilmesi istemine ilişkindir. Yerel mahkemece istemin bir bölümü kabul edilmiş; karar, taraflarca temyiz olunmuştur.

Davacılar, davalılardan ...'nun sürücüsü olduğu diğer davalı ...'e ait aracın yol dışına çıkarak devrilmesi nedeniyle yaralandıklarını, ceza mahkemesinde yargılanan davalılardan ...'nun 8/8 oranda kusurlu bulunarak cezalandırıldığını belirterek, davalıların maddi ve manevi tazminat ile sorumlu tutulmalarını istemişlerdir.

Davalılardan ..., kaza anında aracın ön yolcu koltuğunda oturduğunu, araç sürücüsünün kendisi değil, dava dışı ... olduğunu, ceza mahkemesindeki savunmasının bu yönde olduğunu, ceza mahkemesi kararını temyiz ettiğini belirtmiş; davalılar istemin reddedilmesi gerektiğini savunmuşlardır.

Yerel mahkemece, ceza dosyasında alınan kusur raporu benimsenerek, ceza dosyasında verilen kararın kesinleşmesi beklenmeden istemin bir bölümünün kabulüne karar verilmiştir.

Borçlar Yasası'nın 53. maddesi gereğince ceza mahkemesinin beraat kararı, hukuk yargıcı yönünden bağlayıcı değilse de ceza mahkemesince belirlenecek maddi olgular hukuk yargıcı yönünden de bağlayıcıdır. Dava konusu olayda özelliği nedeniyle ceza mahkemesindeki davanın sonucu beklenmeli ve ondan sonra tüm kanıtlar birlikte değerlendirilerek varılacak sonuca uygun bir karar verilmelidir.

Yerel mahkemece açıklanan yönler gözetilmeyerek, yerinde olmayan gerekçeyle, yazılı biçimde karar verilmiş olması, usul ve yasaya uygun düşmediğinden kararın bozulması gerekmiştir.