KÜNYE
4. Hukuk Dairesi 2009/11387 E., 2010/6475 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 31 Mayıs 2010
- Mahkemesi
- Asliye Hukuk Mahkemesi
Karar Metni
253 kelime·1 dk okuma
Davacı ... vekili Avukat ... tarafından, davalı ... ve ... aleyhine 23/10/2007 gününde verilen dilekçe ile rücuen tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kabulüne dair verilen 07/05/2009 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davalılardan ... vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.
Dava, haksız eylem nedeniyle uğranılan kurum zararının ödetilmesi istemine ilişkindir. Yerel mahkemece istem kabul edilmiş; karar, davalılardan ... tarafından temyiz olunmuştur.
Davacı idare, 2828 sayılı Sosyal Hizmetler ve Çocuk Esirgeme Kurumu Yasası'nın 18. maddesi gereğince ödenmesi gereken kurum payının süresinde ödenmemesi nedeniyle ödemek zorunda kaldığı gecikme zammı ile yasal faizin davalılardan alınmasını istemiştir.
Davalılardan ..., parasal konularda uzmanlığının bulunmadığını, zaman zaman ödeme güçlüğüne düşülmesi, araya hafta sonu tatilinin girmesi nedenleriyle 3 günlük bir gecikme ile kurum payının ödendiğini belirterek, istemin reddedilmesi gerektiğini savunmuştur.
Yerel mahkemece, kurum payının geç ödenmesi nedeniyle uğranılan zarardan davalının dayanışmalı olarak sorumlu bulunduğu gerekçesiyle istem kabul edilmiştir.
Dosya içeriğinden, davalının savunması yönünde bir inceleme yapılmadığı; bu bağlamda, yeterli ödenek bulunup bulunmadığı, geç ödemeye davalının kusurlu eylemi ile yol açıp açmadığı üzerinde durulmadığı anlaşılmaktadır.
Yerel mahkemece açıklanan olgular araştırılmadan; ayrıca, davalı yararına Borçlar Yasası'nın 43 ve 44. maddelerinin uygulanıp uygulanamayacağı tartışılıp değerlendirilmeden, eksik incelemeyle yazılı biçimde karar verilmiş olması usul ve yasaya uygun düşmediğinden kararın bozulması gerekmiştir.
Yargıtay 4. Hukuk Dairesi, E. 2009/11387, K. 2010/6475, 31 Mayıs 2010 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama