KÜNYE
4. Hukuk Dairesi 2009/9077 E., 2010/4795 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 22 Nisan 2010
- Mahkemesi
- Asliye Hukuk Mahkemesi
Karar Metni
304 kelime·2 dk okuma
Davacı ... vekili Avukat ... tarafından, davalı ... aleyhine 07/01/2008 gününde verilen dilekçe ile maddi ve manevi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 14/04/2009 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davacı vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.
1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasaya uygun gerektirici nedenlere, özellikle delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davacının aşağıdaki bendin dışında kalan temyiz itirazları reddedilmelidir.
2-Diğer temyiz itirazına gelince; dava, etkili eylem nedeniyle yaralanmadan dolayı uğranılan maddi ve manevi zararın ödetilmesi istemine ilişkindir. Yerel mahkemece, maddi tazminat istemi reddedilmiş; manevi tazminat isteminin ise bir bölümü kabul edilmiş; karar, davacı tarafından temyiz olunmuştur.
Dosya içeriğine göre; aynı dershanede öğretmen olarak çalışan tarafların, iş yerinde çıkan anlaşmazlık nedeni ile davacının odasında kavga ettikleri, kavgada davalının davacıya vurarak basit etkili eylemde bulunduğu, açılan ceza davası sonunda davalının basit etkili eylem suçundan dolayı cezalandırıldığı anlaşılmaktadır.
Olayın oluşu gözetildiğinde davacı yararına takdir edilen 1.000,00 TL manevi tazminat az olup davacının duyduğu elem ve üzüntüyü azaltmaktan uzaktır. Davacı yararına daha üst düzeyde manevi tazminat takdir edilmek üzere kararın bozulması gerekirse de belirlenen bu yanılgının giderilmesi yeniden yargılamayı gerektirmediğinden Hukuk Usulü Muhakemeleri Yasası'nın 438/son maddesi gereğince, davacı yararına 2.000,00 TL manevi tazminat takdir olunmak suretiyle, kararın düzeltilerek onanması uygun görülmüştür.
Yargıtay 4. Hukuk Dairesi, E. 2009/9077, K. 2010/4795, 22 Nisan 2010 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama