Yargıtay 4. Hukuk Dairesi E.2009/9117 K.2010/4797

Davacı ... vekili Avukat ... tarafından, davalı ...ve diğeri aleyhine 25/10/2005 gününde verilen dilekçe ile maddi ve manevi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 23/12/2008 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davacı vekili ile davalı bakanlık vekili taraflarından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçelerinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasaya uygun gerektirici nedenlere, özellikle delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davacının tüm, davalı ...’nın aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları reddedilmelidir.

2-Davalının diğer temyiz itirazlarına gelince; a)Dava, trafik kazası nedeniyle yaralanmadan dolayı uğranılan maddi ve manevi zararın ödetilmesi istemine ilişkindir. Yerel mahkemece istemin bir bölümü kabul edilmiş; karar, taraflarca temyiz olunmuştur.

Askerlik görevini yerine getiren davacının, askeri araçta bulunduğu sırada meydana gelen kazada, Adli Tıp Kurumu raporuna göre % 100 oranında beden gücü kaybına uğrayacak ve başkasının bakımına sürekli gereksinim duyacak biçimde yaralandığı anlaşılmaktadır. Askeri araç sürücüsünün yargılandığı askeri mahkemede alınan raporda davacı kusursuz bulunmuştur. Yerel mahkemece benimsenen tazminatın hesaplanmasına ilişkin 28.08.2008 havale günlü bilirkişi raporunda, davacının sürekli iş göremezlik zararı 214.801,00 YTL, bakıcı gideri ise 319.438,00 YTL olarak belirlenmiş; ancak, bunların toplamı 534.239,00 YTL olduğu halde 749.040,00 YTL olarak açıklanmıştır.

Yerel mahkemece açık hesap hatası yapılmış olan bilirkişi raporuna göre karar verilmiş olması usul ve yasaya uygun düşmediğinden kararın bozulması gerekmiştir.

b)Zararlandırıcı olay sonucunda başkasının bakım ve yardımına gereksinim duyulması nedeniyle maddi zarar kapsamında bulunan bakıcı ücretinin belirlenmesinde; bakım gereksinimi duyan davacıya, aile birliği içinde bakılması olgusunun da değerlendirilmesi gerekir. Bu bağlamda, davacı evli ise eşinin Medeni Yasa'nın 151. (4721 sayılı Medeni Yasa'nın 185.) maddesinde öngörülen müzaharet (yardım) yükümünün bulunduğu; başkasının bakması durumda ise her halde davacının gelirinden bakım için bir tutar pay ayırması gerekeceği olguları göz önünde tutulmalıdır. Bu durumda, dava konusu olayda davacının bakıcı gideri tutarının, hesaplanan sürekli işgöremezlik zararının % 50'si kadar olacağının kabulü dosya kapsamına daha uygundur.

Yerel mahkemece açıklanan olgular gözetilerek, bakıcı giderinden indirim yapılmamış olması doğru olmadığından karar bu nedenle de bozulmalıdır.