Yargıtay 4. Hukuk Dairesi E.2010/11355 K.2011/13503

818 S. BORÇLAR KANUNU [ Madde 41 ]

2330 S. NAKDİ TAZMİNAT VE AYLIK BAĞLANMASI HAKKINDA KANUN [ Madde 1 ]

"İçtihat Metni"

Davacı İçişleri Bakanlığı vekili tarafından, davalı A.. ve D.A.. aleyhine 13.01.2004 gününde verilen dilekçe ile rücuen tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kabulüne dair verilen 19.02.2010 günlü kararın Yargıtay'ca incelenmesi davalı A.. tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

1- Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasaya uygun gerektirici nedenlere, özellikle delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davalı A..'nin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları reddedilmelidir.

2- Davalı A..'nin diğer temyiz itirazına gelince; dava, 2330 sayılı Yasa'dan kaynaklanan rücuen tazminat istemine ilişkindir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, karar, davalı tarafından temyiz olunmuştur.

Davacı İçişleri Bakanlığı, görev sırasında yaralanan dava dışı polis memurlarına, 2330 sayılı Yasa uyarınca ödediği tazminatın rücuen tahsilini istemiştir. Davalı yaralama eyleminin diğer ifade ile haksız fiil failidir.

Dava konusu tazminat miktarının belirlendiği İçişleri Bakanlığı Emniyet Genel Müdürlüğü Nakdi Tazminat Komisyonu'nun 24.07.2003 tarihli kararında, zararın nakdi tazminat karar tarihindeki en yüksek devlet memuru brüt aylığının (ek gösterge dahil) yüz maaş tutarının iş gücüne engel bulunan her gün için %1 oranında hesaplanarak ödeme yapıldığı anlaşılmaktadır. Oysa zarar, haksız eylemin meydana geldiği 06.05.2002 tarihinde gerçekleşmiştir.

Davalının sorumluluğu da bu tarihte başladığından tazminatın, haksız eylem tarihindeki miktar esas alınarak belirlenmesi gerekir. Olay tarihinden uzun bir süre sonra alınmış karar tarihindeki ve dava tarihindeki kıstaslara göre belirlenen tazminatın rücuen tahsiline karar verilmiş olması doğru değildir. Bu nedenle karar bozmayı gerektirmiştir.